|
|
UPDATE:
weer een eendenslachtoffer op dezelfde plaats des onheils (11
mei 2007): Alexander zag dat het wijfje alleen lag te slapen vlak bij het lijkje waar ik niet nog een keer langs wilde rijden omdat het kereltje er akelig bij lag. Ik had graag de dierenambulance willen bellen, maar omdat zij mannen/vrouwen te kort komen en weinig geld hebben weet ik uit ervaring dat zij daar helaas niet voor kunnen uitbreken om het kindje op zijn minst dierwaardig van het plek des onheils te halen. Ik moest echt huilen. Het idee van het vrouwtje zo alleen. Gisteren zag ik ze nog samen en hield mijn hart al vast omdat zij vlak bij de bosjes samen langs de plassen waggelden met hun snaters in het water om - denk ik - alg op te lepelen. Ik gebood Alexander Cheila aan te lijnen omdat zij qua eenden een grotere Penny de Jager lijkt! Paar weken geleden nog was ik met een Joodse vriend van ons tijdens Sjabbes aan het wandelen en vlak bij de sloot, achter mijn schoonouders, wilde een eendenmoeder haar kinderen veilig laten oversteken. Ze vloog af en aan en nam iedere keer één kind mee en denk maar niet dat die klojo's stoppen (ze flikkerde bijna nog op een auto). Ik heb toen - als een halve dorpsgek - 5 á 10 minuten het verkeer lam gelegd totdat ik zeker wist dat zij allen veilig waren. Baroech hasjem is dit gelukt en naast de waarderende blikken werden dodelijke blikken naar mij geworpen en geloof me, als ik het verkeer lam leg, moeten ze echt letterlijk over me heen rijden willen ze erdoor kunnen. In dat kader en hetgeen 28-11-2005 is gebeurd, mijn liefde voor dieren met vogels in het bijzonder, zal ik altijd in staan voor vogeltjes. Mijn tuin is een klein - hoop ik - paradijsje waarin de vogeltjes alle seizoenen worden bij gevoerd én wanneer wij op vakantie zijn, mijn buren en schoonmoeder dagelijks hun moeten eten geven als of zij een onderdeel zijn van mijn gezin (zijn ze eigenlijk ook). Kan je dan je een beetje indenken hoe ongelukkig ik voor dat vrouwtjeseend voelde? Klein zoonestraaltje achter de regenwolk: 's middags laat zag Alexander dat het vrouwtje al weer twee andere mannetjes om haar heen had staan die om haar gunst bedelden. Barwatz gadol sjelanoe, slicha... anie asjem (28-11-05) Cheila heeft sinds
een klein jaartje een nieuwe hobby: de siereenden van onze wijk
opjagen. Bijna 20 jaar geleden heeft een vriend van Alexander
een keer een Chinese siereend in de wijk losgelaten en die is gaan
voortplanten met gewone eenden. Daardoor hebben we in de buurt "vreemde"
grote eenden die twee zo groot zijn als een gewone eend en wit is
de dominante kleur van die beestjes. Wat grappig was is dat één
eend ontzettend groot, zo groot (echt zo groot als een zwaan) dat
zelfs Borias diep onder de
indruk van dat dier was. Dan keek hij snel de andere kant op, ene
oortje gericht op de baas (en stiekem in zijn ooghoeken gluren of
de baas het wel gezien had dat ie een beetje bang was) en het andere
oortje naar de eend gericht. Vandaag was namelijke een enorme rotdag. Ik liep met Cheila en Jahroah buiten. We kwamen net voor "het veld" een gehandicapte man met zijn hond tegen en sinds een aantal dagen is Jahroah niet altijd even lief tegen andere honden, dus al mijn aandacht was op hem gericht. Wat stom! Cheila zag drie van die eenden en ja hoor, mevrouw joeg ze op, terwijl ik haar terugriep. De drie eenden, die zo groot en zwaar zijn en daar door niet goed kunnen opstijgen, vlogen weg, over de ringweg en toen... een ontzettende klap... ik schreeuwde het uit... ik zag het ... oh mijn G'd: Barwatz, slicha... anie asjem, want IK ben de schuldige en niet Cheila. Cheila had ik aan moeten lijnen, want dan had die eend nog geleefd... Eén van de eenden botste frontaal tegen de zijkant van een werkbusje op. Brak zijn nek en was op slag dood. Ik schreeuwde het uit... MIJN schuld... DOOD DOOR SCHULD...mijn schuld... anie asjem... want ík wist dat Cheila achter die eenden aanjaagt en IK had haar aan moeten lijnen. Kort en goed, ik heb 10 minuten gejankt. De bestuurders van het busje zeiden dat ze de dierenambulance zouden bellen en legden de eend aan de kant van de weg en zeiden dat het opslag dood was... G'ddank... ik werd getroost door twee vreemde vrouwen (eenjonge en een wat oudere dame, laatste herken ik uit de wijk)... ik heb de honden uitgelaten, honden thuis gedumpt en ben terug naar de plek van de onheil geweest en Alexander gebeld met de vraag of hij nog een keer de dierenambulance wilde bellen, want het duurde me te lang. Omdat ik het allemaal eng vond (onnodig), heb ik drie meter van die eend blijven staan, een lange half uur, wachtend op de dierenambulance. Ik heb na een langere tijd zelf nog een keer gebeld en ze waren al onderweg. Ondertussen heeft mijn vader me beziggehouden een de telefoon, zodat ik niet alleen was, want hij wilde het liefst de auto pakken en naar me toerijden, maar doordat ie zijn bril nog niet had, kon dat niet. Drie kwartier, met tussenpose de dierenambulance dus nog eens bellen, heb ik uit kunnen janken en praten met pa. Heerlijk... luchtte op. De
ambulance kwam en Liesbeth en Mario van de dierenambulande hebben
mij ook opgevangen. Het was niet mijn schuld zeiden ze. Het was
de jachtinstinct van Cheila. Des al niette min heb ik besloten,
en dat meldde ik aan Alexander, pa en hen, dat Cheila NOOIT MEER
los mag, dan alleen in de tuin en in het bos. Uiteraard is Jahroah
nimmer los geweest. Dure les... het heeft een leven gekost. Ondanks mensen te hard rijden, niet opletten, plakken wat ook bijgedrage heeft aan de dood van deze fantastische eend, ben ik hoofdverantwoordelijke en heb dit aan de Schepper beleden... huilend... en nu... verwerken... en nogmaals: barwatz sjelanoe, slicha... anie asjem.
|
|
oek:
|
