Knock, knock, Home Gedenkplaats Fotoalbum musicbox Links

UPDATE: 05-mei-2011
Afgelopen vrijdag zijn wij met de honden naar de dierenarts geweest en hij was meer dan aangenaam verrast hoe goed Cheila eruit zag en functioneerde. Zij had inderdaad een ontsteking aan haar elleboog waar honden wel vaker last van eeltplekken hebben en die ontsteking was waarschijnlijk door twee haarvaatjes. Cheila heeft zelf de ontsteking bestreden en was na 1,5 dag al boven 'Cheila'.

Omdat de herders zo klaar waren, die natuurlijk de boel weer op stelten zetten, had de dokter meer dan tijd om Cheila's tandjes te verzorgen [tandplak weghalen] en nageltjes te knippen. Hij is echt lang bezig geweest en allemaal binnen dat ene consult van de jaarlijkse controle en cocktail. Toen ik wilde afrekenen voor de honden, legde ik haar buiten voor de dierenpraktijk lekker in het zonnetje en ik kwam weer binnen met de opmerking: "die loopt toch niet weg." Grap viel zeker goed. Ja, je moet alles met humor oppakken .

We kregen grote complimenten dat zij geen doorligplekken oid. heeft en... Alexander vertelde dat hij Nina bijzonder mooi vond [zei er wel bij dat ze idd een echte IPO is, door haar bouw van al die trainingen] en perfect op gewicht.

Twas gewoon een leuk bezoekje dierenarts!

Cheila nu en toen in beeld [24-apr-2011]

We kunnen het nog goed herinneren toen Alexander mij 's middags een keer opbelde en vertelde dat hij een kadootje voor me had en dat we daarvoor die avond helemaal naar Limburg [Amerika] moesten rijden. Hij vertelde er snel bij dat het om een colliepup ging en dat ik maar snel alavst een naam moest verzinnen, omdat het zeker om een meisje zou gaan [alle reutjes waren nl al uit nest].

Ik reed als een gek naar mijn vriendinnetje Suus en de hele middag zaten we te broeden hoe het kleine Popje moest gaan heten en opeens wisten wij het: SHEILA!

's Avonds kwamen we in Amerika aan en ja hoor, we konden nog kiezen uit een aantal teefjes en ik ging direct voor de grootste en de meest dominante [ze at als eerste en duwde haar zusjes weg]. Ik vroeg naar haar naam en ze heette... CHEILA. Ja echt... het had echt dus zo moeten zijn!

Terugweg, we gingen met Alexanders leaseauto van toentertijd, een Ford Mondeo Station, werkt het kleine meisje wagenziek. Ze spuugde de achterbak helemaal onder en de volgende dag sprong ze op onze bord nasi met mijn eigen beroemde satésaus, dat letterlijk van de muren af te schrapen was.

Dit bijzondere Popje wordt nu over een dik half jaar 14. Ze is inmiddels in haar achterbeentjes helemaal lam en sinds december/januari worden haar voetjes in haar rolstoeltje gebonden waardoor de wielen nu haar beentjes helemaal overnemen. Ze is sindsdien veel gelukkiger en blijer. Ok, ze is er niet meer zo blij met haar stoeltje omdat ze graag nog meeliep [ze beweegt haar beentjes nog wel als ze in haar stoeltje hangt], maar thuis is ze blijer omdat ze geen last meer heeft van opengehaalde voetjes. Dat was de laatste twee dagen zo erg, dat ze een spoor van bloed achterliet [wat ons niet opviel en haar harde karakter zorgde ervoor dat ze nooit piepte], wat hartverscheurend was toen we het ontdekte.

Uiteraard let ik er goed op dat ze niet doorligt, maar dat kan nu nog niet, want Cheila is prima in staat zichzelf door de kamer te sjleppen. Zo zie je haar hier en opeens zie je haar daar en dan vraag je je af: “hoe krijgt ze dat voor elkaar?”
Daarnaast verzorgt Jahroah haar – zoals eerder op het logje gezien – door haar te wassen van beneden naar boven, geeft haar alle aandacht [echt stoeien] en ligt graag bij haar als ze even alleen is. Ik hou heel veel van Jahroah, maar hierin waardeer ik hem heel erg. Nina is ook lief hoor, want als Jahroah in haar ogen te ruw met Cheila stoeit, krijgt hij het met haar te doen [hoewel hij inmiddels lak aan haar heeft en zelfs haar diverse malen op haar plaatst heeft gezet omdat hij haar gekat meer dan zat was].

Alexander noemt Cheila tegenwoordig 'Diva'. Ze vertoont ware divagedrag. Piept op een aparte manier [door haar stok doofheid] om aan te geven dat ze in/uit de tuin wilt [ze loopt met hulp van ons er zelf op haar voorbeentjes er zelf naar toe], drinken wenst of gewoonweg een knuffel.

Ik hoop met heel mijn hart – en dit gaat mede te kosten van mijn Israel-reisjes – dat Cheila gewoonweg nog ouder wordt. Het gaat zo vreselijk goed met haar. Alexander vindt het zelfs boven onze verwachtingen! Zeg nu zelf: als je haar zo ziet, zoveel heeft meegemaakt [Poekie, Berilo en Borias overleeft; wat haar heel veel verdriet heeft gedaan] en gezien haar hoogbejaardheid... dan MAG ze toch een DIVA zijn?

Ps. We kwamen vanmiddag terug van sjoel en vrienden en arme Cheila lag voor de achterdeur met sporen kots. Arm meisje heeft geprobeerd uit haar kots te komen, wat haar gelukt is. Ik moest haar opfrissen en Alexander moest de kots weghalen. ’s Avonds weer moeten overgeven. Ze is echt niet lekker. Ik hoop dat ze snel weer beter is en niet door de rijst en bonen komt die ze nu voor Pesach moet eten [kitniot mag ze eten, maar geen chameets!]. Dit is overigens een van de eerste keer dat ze ziek is in bijna 13,5 jaar… en ja de dokter heeft gisteren haar niet ter stond opgeroepen om haar vervelende knobbel op haar oksel, wat trouwens vandaag weer mooi uitzag en geslonken… dat is gelukkig ws. niets...