Knock, knock, Home Gedenkplaats Fotoalbum musicbox Links

Peter Gray
(geb. 1928)

Kamperen op de slaapkamer (30-apr-2010)

Om met de deur in huis te vallen: nee wij geven geen bal om Koninginnendag. Als ik er persoonlijk om zou geven, dan moet ik het Belgisch hof ‘bekoren’ met een vlaggenregentje, dus dat is de reden waarom ik blog. Gisteravond heb ik het meeste werk voor Sjabbes gedaan waardoor ik een vrije middag heb om te bloggen, nieuwsitems te schrijven en een artikel over de Tora vanuit een Kabbalistisch inval.

Maar waarom ik blog: We hebben vannacht met ons 5-jes gekampeerd bij ons op de kamer, want het heeft flink geonweerd. We hadden koud de honden naar hun bedje gestopt of Nina huilde en duwde tegen de deur van haar bench. Omdat zij die avond al een behoorlijk avontuur achter de rug heeft gehad, dachten wij dat zij bij nader inzien toch bij ons vannacht wilde slapen, zoals in het begin als ze bang was door haar enge dromen die haar nog lang na haar traumatische ervaringen bij haar vorige bazen heeft opgelopen. We haalden Nina direct naar boven, terwijl Alexander Cheila naar boven tilde. Jahroah slaapt al sinds enige tijd bij ons om Cheila rust te gunnen (‘zomertijd’ betekent vroeg dag en dat beteken Jahroah die al bij de ochtendgloren met Cheila wilt spelen), dus die had de mand al geconfesceerd. Binnen enkele minuten was onze slaapkamer omgetoverd in een gezellig kampeerhut bemand door twee mensen en drie honden. Nina kreeg haar pilletje gemaakt van oa moedermelk waardoor zij al snel rustig werd en door de onweer heen begon te slapen. Dit is natuurlijk ook dankzij de Bach Boesem Druppels, want hierdoor is zij in haar angsten aanspreekbaar(!) en Jahroah krijgt het ook, waardoor zijn ADHD enigszinds te hanteren is.
Ik moest wel een mijn nachtlampje voor Nina aanlaten, dat was haar voorwaarde (leer mij na 38 jaar honden ‘de hondentaal’ kennen) voor een rustige nacht.

De reden van dit kampeerfeestje was dus onweer, maar eigenlijk waren we het al van plan, maar het was Nina in de eerste instantie die het afblies. Wanneer zij in een periode zit dat ze bang is, dan wilt ze graag bij ons op de kamer slapen. Net als kinderen die bang in het donker zijn, is de slaapkamer van de ouders een van de veiligste havens die je bedenken kunt. Dit geldt ook voor dieren. Als eeuwen attendeer ik Alexander er op dat de ruimte tussen de grond en de de poortdeur te groot was en dat naar mijn idee Nina er tussen door kan glippen. Dit werd nog eens bevestigd om het feit dat zij het al eens geprobeerd heeft en door dat ze wat dikker was dan nu, bleef ze haken en ik moest haar toen terugtrekken.
Gisteravond zaten Laura, Alexander en ik in de keuken. Het was een uur of half 10, ieder geval het was al pikkedonker en we hoorden voor onze voordeur rare geluiden, opeens hard geblaf en een mens schrikken. NINA! Hoe kan Nina voor staan? Alexander de tuin controleren, geen Nina... GEEN NINA. Dus goed gehoord, snel de voordeur open doen en daar stond Nina BoBo in de stress en overstuur. Zo bang. Ze begroette ons en direct dook ze in haar bench. Als ik haar de keuken in riep voor een stukje brood, moest ik haar direct wat geven anders schoot zij weer de bench in. Daarnaast knabbelde zij weer aan haar voeten, wat Laura terecht opmerkte dat dit een van de ergste stresssymptomen bij honden is. Direct de poortdeur gechecked en ja hoor, ik had gelijk: de stenen waren omver gehaald en het plankje eveneens!
We besloten direct dat als Nina bij ons vannacht wilde slapen, dat ze dat dan mocht. Maar later bleek het dus om die reden niet nodig, want ze rende naar haar bench om haar nachtsnoepje in ontvangst te nemen met de plan daar te willen slapen. Moet je nagaan: zwerven is voor haar een big trauma. En wat goed dat ze exact wist waar ze woonde. Alleen die ene fietser mocht niet langs ons huis rijden.
Het verliep anders, wat vreselijk leuk was, want vanochtend hebben wij lekker gepicknicked op bed met de serie ‘Numbers’ en de schatjes om ons heen: wat een RIJKDOM, wetende dat er nog lieve vogeltjes in de andere kamer zijn!

Verder nog een vreemd nieuwtje. Sinds we terug zijn uit Israel durfde Cheila niet meer naar boven te lopen. Best logisch, want ze had drie weken niet meer trappen gelopen en net als ouder mensen zijn oude honden ook onzeker, waardoor Alex haar altijd naar boven tilt. Naar beneden is voor haar geen punt. Anyway: ik ging vanochtend even naar beneden om de herders van BBdruppels te voorzien en Cheila van haar medicatie met een lekker hapje voor hen. Ik ging weer naar boven om te lezen en we hoorden opeens iets op de trap. We hadden al snel door dat Cheila zelf omhoog probeerde te komen, dus Alex sprong uit bed om haar te helpen, maar hij was te laat, LaCheila stond al in de slaapkamer. Ik ben zo blij dat ze vandaag een goede dag heeft. Maar ze is echt stokkie oud hoor, ondanks ze nog zo speels is.

Nina is 200% trouwens over haar avontuur heen (kan je aan alles merken: LaNina heeft PRAATJES) en Alex heeft beloofd het probleem op te lossen!

WELTRUSTEN - LAJLAH TOV - NIGHTYNIGHT !