Al dagen worden wij met sneeuw en vrieskou getrakteerd. Zo hebben wij afgelopen donderdag een uur gedaan om met de auto op mijn werk te komen. Dagelijks bevriest mijn versnelling onderweg naar mijn werk, met gevolg dat ik vrijdagmorgen toen ik vanuit het audiologisch centrum (ja ik word slechthorend) op mijn werk kwam en zo zat was en me liet ophalen door Alexander. Nu staat mijn fiest nog steeds op mijn werk, lekker warm in de garage.

Naar sjoel lopen was heerlijk, alleen aan de koude kant. Ik moest mijn voetjes echt ontdooien. Op de terugweg, wat een stuk aangenamer was, zeiden onze overburen dat het toen - dus toen wij thuis kwamen - -8° was, laat staan dus in de vroege morgen om 08.00.

Gisteravond laat toen we terugkwamen van een bezoek bij hele lieve fijne mensen van onze sjoel terug wilden rijden, mochten we al blij zijn dat we 40 konden rijden, want het was weer begonnen met sneeuwen. We verwachten wederom een aardig pakje als we wakker zouden worden en ja... toen ik de gordijnen vanochtend open deed, toen hakte ik het bijltje door. We hebben een oude dame van de dag. Dit kán - zeker om het voor tegenwoordige (vroeger was dit veel gewoner) NL begrippen extreem winterweer is - voor Cheila-chien wel eens een van de laatste of de laatste echte sneeuwweer zijn. Ik wilde foto's maken.

Ons bijna 12-jarig Popje heeft na het eten een wandelingetje van haar leven gemaakt. Zet Cheila maar in de sneeuw en je denkt dat je niet met een 12-jarige dame van de dag te maken hebt, maar met een 12 maanden jonge hinde:

Jahroah wilt ook heel graag meedoen, alleen hij is zóóó wild. Het is een wonder dat hij me niet onderuit getrokken heeft...

Leuk hè?
Wellicht dat ik strax in de tuin nog paar kiekjes probeer, maar dat zien we wel. Ik ben al erg blij met deze reuze leuke pics!

 

Nina houdt ondertussen alles in de gaten dat ons geen enge dingen kan overkomen, want je weet maar nooit hoor. Heel veel eng gespuis in de wereld, dus ook in de sneeuw, denkt Nientje.

De herders met de baas

POPJE!!!