Opeens dacht ik aan haar... (19-08-2006)

Opeens dacht aan haar en voelde ik haar aanwezigheid... mijn Berilo. Ik was in mijn verkenner opzoek naar het "onderschrift" van Lordy (man van Lala) en opeens kwam ik dit tegen:

Ik heb mijn zoekactie naar Lordy's onderschrift direct gestaakt en ben dit gaan schrijven.

Mijn ogen branden nu echt hoor. Ze was tijdens haar ziektebed zo afhankelijk van mij. Ze vertrouwde mij helemaal, legde haar leven in mijn handen. En nee, het is niet zo dat ik nu opeens aan haar denk zo out of the blue. Ik denk altijd dagelijks aan haar, aan Borias (als ik aan die beruchte avond denk, dan kan ik weer overstuur raken), maar Poekie en Dodi... daar denk ik ook erg veel en vaak aan.

Maar nu denk ik aan die aanhankelijkheid van Berilo. Ze kwam bij ons als een "gebroken mens" dat alle vertrouwen in de mensheid was kwijtgeraakt. Ik mis haar als rustpunt in het gezin en de roedel. Als zij Borias bijvoorbeeld zat was, kon hij net zo'n knauw krijgen zoals Poekie die aan Cheila gaf.

Nog geen twee maanden voor haar dood.

Ik heb in de laatste jaren - anderhalf jaar denk ik - met een knoop in de maag rondgelopen haar te verliezen. Achteraf is het verlies me reuze meegevallen, wat het gemis niet minder maakt. Ik heb er vrede mee (dit ten opzichte van Boortje die nog geen anderhalf was) omdat ze een zéér respectabele leeftijd heeft gehaald in alle zegen van Boven.

Iedere dag - voor zeker een jaar toen het zo erg met haar werd - hebben we haar drie keer per dag onder de warme lamp gegymd. We wisselden elkaar af en daarnaast kreeg zij pijnstillers en onstekingremmers. We hebben wel eens de kritiek gehad of we niet te ver gingen en dan zei ik: euthenatiseer jij je oude oma wanneer ze zwaar reumatisch maar zeer gelukkig is? Of ben je bang dat je geen geld wilt uitgeven aan je hond zodra het ouder wordt? Alexander zei dan altijd: de dierenarts bepaalt of ze nog een kwalitatief leven heeft of niet.

Nee, ik zal haar nooit meer uit mijn gedachte kunnen krijgen en ik wil dat ook niet. Ze was onze Knapper de Knapknapvrouw. Een rustpunt in de hectiek rond Borias. Een uitstekende pijlster of iemand deugde of niet. Een kennis van mij was de eerste en de enige die bij haar eerste bezoek mij naar beneden riep omdat Berilo haar niet door liet en haar terroriseerde. Ik heb dit nooit afgestraft en alleen gezegd: 'tis goed meisje, ze mag doorlopen'. Mijn buurvrouw zei toen al: 'let op Berilo. Als zij vindt dat die vrouw niet deugt, dan heeft ze vast gelijk.' Jaren later, en vele kunnen het bevestigen, schijnt die vrouw moreel gezien niet te deugen.
Berilo's intuitie was als een ras herder... haast onfeilbaar. Maar haar persoonlijkheid onvergetelijk!