Onze
nazomer was een lange feestelijke periode met een verdrietig randje
[03-nov-2011]
Eerst
wil ik beginnen – voordat ik allemaal feestelijke feiten vertel
– dat Cheila onverwachts is overleden aan een beroerte oid.
We hebben haar in laten slapen, want ze had opeens ticks en was 'de
weg kwijt'. Een week voor onze choppa [Joods rit. huwelijk]. Ik heb
er [nog] niet over geschreven omdat ik het nog een plekje moet geven.
Ik wil alleen kwijt dat ik haar een held vind en haar vreselijk mis.
Popje R.I.P. Je zag op je begrafenis bewonderenswaardig mooi uit!

Daarnaast
heb heb ik nooit geschreven dat ik juli 2010 aan mijn hart heb gekregen.
Ok, het is al zo sinds 2002, maar nu is het zonder zware medicijnen,
‘onleefbaar’. Ik moet ik 7 andere medicijnen slikken en
inhaleren om de bijwerkingen van mijn hartmedic in de hand te houden.
Hierdoor ben ik bijna constant behoorlijk lamlendig en vaak echt ziek
met goede momenten. Ook heb ik en dat ik de laatste maanden veel complicaties
van [dubbele longontstekingen], brochitus en gekneusde ribben door
het hoesten heb gehad. Avi had me week of 8 geleden motsie Sjabbes
me naar de dokterspost in het ziekenhuis gebracht en ze hadden de
longonsteking niet opgemerkt. Op zich niet erg, want anders was de
overwachtse choeppa van mij en Alexander weer uitgesteld.
Maar
de feestelijke feitjes zijn eigenlijk al in augustus begonnen. We
werden uitgenodigd door Avi en Hadas om bij hun huisje op Texel langs
te komen. Dus hup [Cheila leefde nog] Cheila in haar snuggy gezet
[luier] en hopen dat de hondjes het zouden houden, want dit betekent
12 uur van huis en dat is – ondanks haar snuggy – pittig
voor Popje zijn. Ze heeft het fantastisch gedaan overigens. In ieder
geval, wij Frits
in en we tuften gezellig naar Texel. Hup de boot op waardoor ik me
heerlijk kon laten gaan om de meeuwen [Jan van Gent] op de gevoelige
plaat te zetten. Daar aangekomen, waren we al snel op plaats van bestemming.
Het is een camping ingericht voor en door [vrome] Joden. Er was zelfs
een heuse sjoel!

Nadat
we koffie hebben gedronken en cake hadden gegeten, zijn de mannen
minche gaan dawnen en wij vermaakten ons runt-um-het huisje. Na het
dawnen zijn we met onze auto's naar de duinen gereden om zo naar het
strand te kunnen. Schitterend weer en schitterend uitzicht. Na kasteeltjes
en burchten bouwen zijn we bij/in het huisje gaan barbecueën
om vervolgens weer naar huis te rijden. Je hebt gelijk het gevoel
echt weg geweest te zijn en na al die tijd Popje te hebben verpleegd
hadden we dit keihard nodig, want toen beseften we pas wat voor druk
we hebben geleefd [zouden het zo overdoen].


Dit
feestje op Texel was een voorbode van een groot feest dat op handen
was: ons Joodse bruiloft [zie filmpje pag.3].
