|
|
Kirstens
gedachten over de feestdagen (02-01-06) Sinds dat ik kind was, was ik stapel op de feestdagen. Allemaal even spannend, een Kerstboom, rond die tijd Chanoeka en natuurlijk Oud & Nieuw. Ik ben zonder vuurwerk opgevoed. Dit om het feit dat het een occulte achtergrond heeft, slecht is voor het milieu en de dieren zijn daarnaast ongewenste grote slachtoffers. Omdat wij altijd honden, veel honden, hebben gehad, zat er dikwijls één tussen die panisch voor vuurwerk was. Toen ik ouder werd, ging samenwonen en trouwen met Alexander bleef dat kneuterige gevoel voor Kerst zitten. Ik vierde graag Kerst met mijn schoonouders en was bij wijze van spreken niet meer weg te slaan uit de tuincentra, Kerstmarkten in Duitsland, etc. De Kerstmanie van een overledenvriendin werkte immers ook aanstekelijk. Naar mate ik ouder werd, werd ik steeds bewuster van mijn Joodse achtergrond. Ook ging ik steeds meer de onzinnigheid van Kerst realiseren. dan wel niet te spreken over Oud en Nieuw.
Kortom: ik ben blij dat het weer 2 januari is. Mijn musjes in de tuin zijn nog steeds van slag van de duivelse vuurwerk, want het was drie dagen stil buiten, terwijl ik gewend ben om een overmate geluid van getjiep te horen. Het was stil... hoor ik nu eindelijk weer eens wat? Nee, ik wens niemand een goed nieuwjaar. Ik wens iedereen het hele jaar door lechajiem (op het leven; gezondheid). Ik heb geen voornemens, want iedere dag is een voornemen goed te leven zoals de Tora ons opdraagt. Ik wil niet meedoen aan de dierenmoord voor onze buiken (Kerst) en ogen (Oud & Nieuw), ik wil meedoen dieren in goede gezondheid oud te laten worden. Ik wil... wat ik wil is dat we een keer normaal gaan doen en niet als een stel bezeten obsessieve mensen de feestdagen doorslijten om diep in onze harten tot de ontdekking te komen dat het eigenlijk allemaal een hype is. Een hype met veel hartzeer... Lechajiem!
|
|
|