Eigenlijk heb ik al jaren een stille liefde. Die liefde ontstond toen ik 12 was. Mijn eerste liefde… ik ontdekte dat het geen kalverliefde was, maar ware liefde. Zeker als je met zo’n hartstocht terug kunt kijken bij de eerste kennismaking dat bijna 23 jaar geleden plaatsvond. Mijn mening voor Frans is na al die jaren niet gewijzigd. Hij is zeer charmant en echt van de wereld. Als je hem hoort, dan borrelen er toch romantische gevoelens omhoog, die ik meestal echt niet heb. Frans houdt net als ik van wijn, broodjes en andere lekkere hapjes. Hij houdt van zon en cultuur. Ondertussen is hij chique en voor sommige afstandelijk en daardoor moeilijk te pijlen.

Frans was mijn lievelingsvak. Ik behaalde de ene 8 naar de andere 9. Wat voor niveau dan ook, ik pakte de taal moeiteloos op omdat Frans mijn interesse kon vasthouden. Hierdoor ging ik in de klas er bij voorbaat “voor zitten” om weer nieuwe aspecten van deze boeiende taal op mij te nemen. Huiswerk? Geen probleem! Voor Frans legde ik mijn hobby’s graag aan de kant. Ik deed echt mijn best om te scoren. Ondanks veel medestudenten van mij moeite hadden met deze taal, vond ik Frans gewoonweg gemakkelijk en logisch, wat ik voornamelijk bij Duits niet had. Duits boeide me niet en gaf me toentertijd al als taal de kriebels: vre-se-lijk. Maar met Frans had ik dat niet. Frans heeft allure, is een taal van een prachtige cultuur en taal van een prachtig land. Helaas is Frans ook de taal van een merkwaardig volk dat gewoonweg niet met je communiceert als je hun taal niet machtig bent. Zelfs in Amerikaanse bedrijven als EuroDisney wordt Engels niet gewaardeerd. Is dit misschien ook niet een beetje logisch? Zullen de Fransen zelf niet gewoon hartstochtelijk veel van hun taal houden? Is dat misschien een mogelijkheid? Ik weet het niet. Buitenstaanders vatten dit merendeels toch op als nationalistisch en een misplaatste arrogantie. Ikzelf spreek buiten Engels om dan ook geen andere taal wanneer een Duitse toerist mij de weg in het Duits vraagt. Dat vind ik eerder een misplaatste arrogantie wanneer je als gast hier automatisch verwacht dat wij je taal wel spreken. Hier werk ik niet aan mee met gevolg dat mijn niveau voor Duits 0,0 is, terwijl ik vroeger voor Duits ook redelijk sterke cijfers haalde.

Frans is ook de taal van mijn andere nationaliteit: Belgische. In Brussel, waar wij vandaan komen, spreken zij merendeels Frans. Misschien zit mijn voorliefde voor de Franse taal simpelweg in mijn genen. Zo moeilijk is het dus allemaal niet te verklaren. En daarom hoop ik dat ik weer eens de tijd kan creëren - naast al mijn andere studies - om de Franse taal weer eens op te pakken, want na Hebreeuws vind ik het een geweldige mooie taal. De beide talen zitten immers in mijn genen, in mijn roots.

En nu nog Indonesië nog. Bahasa Indonesia? Welke zullen wij kiezen van de 742 Indonesische talen?