Weer in galoes (29-06-08)

We zijn weer enkele dagen terug in galoes nadat wij twe weken met ons vieren in Israel hebben doorgebracht. Omdat Erik daar nog nooit geweest was, hebben wij ook een aantal belangrijke plaatsen met hem bezocht. We hadden deze reis al in najaar 2007 afgesproken. Eriks een van zijn grootste wensen was Israël bezoeken. Het was ook een bijzondere tijd. Onze ervaring was in een woord FANTASTISCH. We waren een buitengewoon clubje van vier uiteenlopende types die veel aansluiting hebben. Alex en ik missen nu Joel en Erik zelfs! Leef hier mee met onze ervaing!

Laat ik voor eens en altijd heel duidelijk zijn:
het is een voorrecht om in Israël een dierbare familie (rabbijn Brodman) te hebben die echt om je geven, die altijd tijd voor jou hebben.
Het is een voorrecht om in Jeroesjalajiem iedere dag van een buitengewone rabbijn les te krijgen die jouw man heeft uitgelegd waarom hij gioer moest doen. Een rabbijn die ook echt om ons geeft.
Het is een voorrecht om echte vrienden in Mea Sjariem te hebben die je echt missen wanneer je weer naar huis moet.
Het is een voortecht dat een buitengewoon bijzonder echtpaar in Netanya altijd de deur voor je open hebt staan en dat je iedereen mag meenemen die bij je zijn om daar heerlijk te eten en aan tafel intiem te praten en te lachen.
Het is een voorrecht iedere keer als je in Jisrael bent, dat je gezellige avond met een vaste FAQ-er mag doorbrengen.
En vooral: het is een voorrecht om van Hasjem de gelegenheid te krijgen dat je bijna net zo vaak naar Israel kan gaan als jouw vakantiedagen het toelaten (incl. het houden van jamiem toviem; Joodse feestdagen).
Dat zorgt ervoor dat ook deze keer ik met een omgedraaide maag het vliegtuig instapte om naar "huis" te gaan. Nederland is mijn thuis niet meer. Ik ben nu weer in galoes (diaspora).

Het begon 10 juni. 's Avonds bracht ik Lolly naar Ulrich en mijn vader en zij zouden op hem passen. Aangezien papa al bijna zijn eigen lange leven vogels houdt en samen met Ulrich Tjieptjiep (agapornis Floris, maar voor míj heet hij Tjieptjiep) hebben, liet ik Lolly met een gerust hart achter. Lolly voelde zich direct thuis en de aantal keren dat ik papa sprak vertelde hij me dat Tjieptjiep, nogmaals een agapornis, zich geïntimideerd door Lolly voelde. Zo zout hebben wij nog nooit gegegeten en Lolly (voor papa en Ulrich heet hij Krumel) heeft hun harten echt gestolen.

Chevron heeft nog meer indruk op mij gemaakt dan vorig jaar. Misschien omdat ik door een dag rond te hebben gelopen de idioterie van de wereld recht voor mijn neus heb gezien, de bewijzen dat Chevron al 4000 van Israël is!

De volgende dag ontmoetten wij Erik en Joel bij de meetingpoint van Schiphol en de reis kon beginnen. Na een rare vlucht, kwamen we toch redelijk op tijd in Israël aan en ik róók de lucht van dit land zodra ik het vliegtuig uitliep. Héérlijk, want ik kan niet zonder dit land.
De volgende twee weken hebben wij erg veel meegemaakt met elkaar. Ontzettend gelachen, tot pijn in de buik/slappe lach tot zeer serieuze gesprekken die uit kon monden in een heftige discussie. Maar met alle respect voor elkaar.

De bovengenoemde mensen die zo veel voor Alex en mij betekenen waren zo hartelijk en gastvrij naar Erik en Joel. Buitengewoon anders dan in NL. Hier kijkt men of twee extra bedden of borden uitkomen, maar daar niet. Daarnaast heb ik genoten van de karateristieke trekken van Joel en Erik. Joel is een slaapkop. Hij gaat veel te laat naar bed, maar moet vroeg op om de lessen van rabbijn Sprecher te volgen. Hierdoor viel hij om de minste en geringste in de auto in slaap. Bij rabbijn Sprecher krijgt hij natuurlijk niet de gelegenheid

Erik is altijd alles kwijt en raakt dan "lichtelijk" in paniek en zoekt in zijn tasje naar de sleutels, portemonaie, etc. Alex was ook in staat hem op te naaien door iedere keer te roepen: 'Erik, nog 5 minuten en dan gaan wij weg". Die arme jongen werd zelfs terug in NL op zijn voicemail gebeld met dezelfde melding "Erik, nog 5 minuten".
Alexander was een dieseltje die echt op gang moest komen. Maar als hij op gang is, dan was hij niet te stuiten, dat hij zelfs voor mij en Erik te veel op een dag wilde proppen (website van Yad Ezra opleveren en dan binnen twee uur in Netanya zijn).
Ik was de snelle denker en doorpakker. Arme Erik, dat maakte hem soms dol.
En Joel? Ondanks zijn slaapjes flaneerde lekker tussen ons door.

Maw, twas zo leuk, zo'n unieke ervaring om naast mijn man met twee vrienden twee weken op stap te gaan. Alles ging zo goed: genoeg privacy en ondertussen deden wij - op één Sjabbes en een vrije dag voor Erik alleen na - alles samen. Dat is toch uniek?

Na twee weken en een dag landden wij weer - na een vreemde vlucht - op Schiphol. Ik liep nog over de rolband ("mind your step" ) toen ik de kapper al belde om te melden dat ik aan het einde van de middag nog geknipt wilde worden. Dat is ook gebeurd. Het was een verrassing om naast je hondjes terug te zien dat je (schoon)mama in de tuinen en keuken bezig is geweest. Wat lief is ze toch, want let op: zij heeft voor ons RODE thee- en handdoeken gekocht voor de vleesafdeling van onze keuken PLUS had zij voor een bestekbak gezorgd om het bestek van onze melkkost netjes in op te kunnen ruimen. Dit is toch buitengewoon? En dan je (schoon)papa die met zijn zus drie schavuiten haalde (hij vond de hondjes erg braaf en vooral Nina was zo lief) en je ook van het station naar huis reed.
Toen ik naar de kapper ging, had ik inmiddels uit de koffers gedaan en drie wassen waren zo goed als gedaan en 's avonds toen wij Lolly haalde hebben we gezellig bij papa en Ulrich gekeuveld en hun verlate verjaardagskado uit Jeroesjalajiem gebracht.

De volgende morgen (vrijdagmorgen) ben ik naar mijn werk gegaan om alvast in het dagelijkse beslommeringen te komen. Het was ook voor hen een totale verrassing dat ik in de voetbalpoel (EU-kamp.) een tijdje op 1 heb gestaan, terwijl ik vreselijk ben "uitgelachen" toen ik voor mijn vakantie mijn poeltje inleverde. Op vakantie hebben we ook contact gehouden en ik bleef met mijn privemailadres op de verzendlijst staan. Mijn manager kwam ook nog in de middag langs en ondanks ik al naar huis had gemoeten, heb ik even gezellig met hem bijgeklets onder een lunch. Thuisgekomen zijn Alex en ik in de stad wezen winkelen. Alex heeft inline-skates gekocht en ik kreeg een prachtige tas. Mijn eerste eigen gekochte dure tas (Kipling) waarmee ik nog mijn collega heb geplaagd toen zij vorige maand ook die tas eindelijk voor zichzelf aanschafte.

Nu ik zo doorratel mis ik Israël en weet ik dat ik weer in galoes ben. Ondanks wij gisteren gewoon onze sjoeldienst hadden (we waren snel thuis omdat er geen minjan was) en ondanks wij vanavond weer in A'dam les hebben van een van onze rabbijnen, gaat NIETS boven Israel. Ik ben voor mijn gevoel alleen hier omdat Alex nog niet klaar is voor alija (en zijn status van "aspirant Joods" moet dan ook "Jodos" zijn), want anders zou jij - wanneer jij op onze woonadres aan zou bellen - een ander gezind de deur zien open doen...

LEES HIER VERDER