Grizzly Man (03-02-2007)

Vorige week zondag hebben Alexander en ik een indrukwekkende documentaire gezien over Timothy Treadwell, ook wel bekend als de “Grizzly Man”.

Timothy komt als Timothy Dexter uit een middenstandsfamilie in Long Island (NY). Hij groeide “onopvallend” op, maar na de pubertijd kwam hij in verval. Hij wilde graag beroemd worden, maar dat lukte hem niet. Door verkeerde keuzes en verkeerde vrienden kwam hij bijna in het verval. Echter dat heeft een enorme verval in zijn leven gehad. Of hij er nu mee geboren is of niet, hij leek in onze ogen manisch depressief. Naar eigen zeggen had hij extreme pieken en extreme dalen en hij vond het op een gegeven moment wel goed zo.

Doordat hij erg teleurgesteld is in de wereld, de mensen, de maatschappij, zocht hij met name liefde bij de dieren. En wij moeten toegeven: liefde van de dieren vraagt nooit wat terug, is niet eisend en teleurstellend. Vanuit dat oogpunt begon hij – als fan van beren dat hij in zijn kinderjaren al ontwikkelde – de beren te onderzoeken. Dertien jaar ging hij jaarlijks voor een paar maanden naar Katmai National Park, Alaska. Daar leefde hij zonder wapen tussen de beren en maakte hij vrienden met een vossenfamilie.

Genomen door Timothy Treadwell

Dat Timothy “bijzonder” was door zijn manisch depressiviteit, was hij daardoor ook “bijzonder” goed en “bijzonder” lief voor de dieren. Hij kon zo emotioneel bewogen zijn bij het aanzien van schatjes zoals ik dat wel eens heb als ik bijvoorbeeld een eendje zie vliegen met die lieve uitgestrekte halsje. Dan kan er bij mij ook een traantje vallen. Ik herken dat weeïg gevoel van Timothy heel erg goed, die ook om een (voor “normale” mensen) wissewasje tav dieren kon huilen. Hoe vaak hij persoonlijk tegen een diertje, bv het vosje of een beer, zei: ‘ik hou van jou, oh, ik hou van jou” en wat een emotie omtrent misgedrag tov álle dieren. Zijn liefde voor de dieren was ontwapenend, bijzonder, en voor mij (op zekere hoogte ook voor Alex) zo herkenbaar.

We hebben in Israël verschillende keren een vos gezien,
waardoor wij kunnen bevestigen dat dit plaatje erg uniek is.
Niet voor Timothy, omdat hij zo "bijzonder" was.
Vosjes zijn nl erg schuw!

Helaas, hij vond met zijn vriendin de dood. Heel bizar om een aantal punten:
1. Als hij geen problemen had gehad met het inchecken, had hij waarschijnlijk nog geleefd, want hij werd daardoor gedwongen terug te gaan naar het Katmaipark. Het najaar was al ingetreden en alleen oude beren bleven daar nog hangen. Hij vertelt zelf in de documentaire dat die beren gevaarlijker waren (normaliter zou een sterke gezonde beer geen mensen eten) mbt het eten van mensen. Het was oktober toen Timothy moest terugkeren.
2. In het dagboek die regisseur Werner Herzog voor de film had gelezen, las hij dat zijn vriendin aan het einde van het verblijf in dat park de relatie verbroken had. Doordat Timothy bijzonder was, was het voor een vrouw niet altijd makkelijk met hem te leven.
3. Zij zijn beide in “hun kamp” door de beer aangevallen en opgegeten. Toen het gebeurde liep de camera. Alleen de dop van de camera zat nog op de lens zodat het gruwel niet gefilmd is, maar alleen het geluid. Toen Werner Herzog deze geluidsopname hoorde bij een exvriendin en medewerker van Timothy, barste hij in huilen uit van de gruwel en heeft haar geadviseerd dit te verbranden, want de geluiden zijn onbeschrijfelijk gruwelijk wat voor haar een extra trauma zou zijn.
4. Ondanks de vriendin van Timothy de relatie wilde beëindigen, bleef tot het einde bij hem. Ze kon zichzelf redden door keihard weg te rennen toen Timothy aangevallen werd. Hij riep naar haar dat ze moest vluchten, maar ze is gebleven, bij hem, tot het einde. Zo werd ze zelf ook opgegeten.
Ik ging die nacht slapen met een knoop in mijn maag. Hij is “eervol” gestorven, maar ook zo gruwelijk. Dat verdiende hij niet. Maar waar zijn nabestaanden wel zeker van zijn is de moord op de beer die hem heeft opgegeten, Timothy zal doen “draaien in het graf”. Hij zal de eerste geweest zijn die zou zeggen dat de méns, in dit geval hij, de territorium van de beer is binnengedrongen en niet visa versa.

Heel bizar. Dit is slechts enkele uren voor zijn dood.
Als of hij het wist... hij prees de natuur en de dieren ... als of hij daar voor het laatst zou zijn.

G’d hebbe zijn ziel, ook al is het inmiddels ruim twee jaar geleden. Het blijft een vreselijk mooi en vreselijk gruwelijk verhaal. Een aanrader om te zien. Op de volgende pagina een uitgebreidere omschrijving van de film zelf.