"Nee mevrouw, dit is in Nederland niet mogelijk. U bent of Nederlander of u bent Belg. Het is geen optie de beide nationaliteiten te hebben", klonk het vijf jaar geleden, "... Als u de Belgische prefereert, kunt u uw stemrecht verliezen." Wat betreft MIJN rechten dan, schoot het door mij heen.
Daar stond ik dan bij de balie van onze stadhuis. Ik wilde een paspoort omdat ik met mijn schoonouders onverwachts naar Parijs zou gaan en het gelijk wel handig zou zijn als ik ooit de lef zou verzamelen een vliegtuig binnen te stappen.
Vol verwondering keek ik de medewerker van Burgerzaken aan. Iets klopte niet aan dit verhaal. Ik liet het rusten. Tot deze week en met name vanochtend.

In de media is de laatste tijd veel aandacht geweest voor de dubbele nationaliteit. Hoe zit dat precies? Mag iemand wel of niet een dubbele nationaliteit hebben? Zo niet, waarom mogen Turken en Marokkanen zowel Turk/Marokkaan zijn als Nederlander? Waarom mag mijn vadertje wel met twee paspoorten rondsjouwen en ik niet?

Afgelopen zaterdag opende ik na Sjabbes mijn post en las een herinneringsbrief van de gemeente betreffende het verloop mijn Nederlands paspoort. "Oh wat een service", maar omdat ik minimaal twee keer per jaar naar Israel afreis, had ik dit al lang door. Des al niette min vond ik de brief alleraardigst. Ik legde de brief ter zijde en wist dat ik er op terug zou komen.

Maandag schoot een golf van de verontwaardiging van vijf kaar geleden door me heen. Ho, wacht, stop, toen accepteerde ik de onzin die de gemeente mij opspelde, maar nu gaat deze vlieger niet op. Jaren geleden heb ik zelfs een gevangenisstraf of een geldboete van tientallen duizenden euro's geriskeerd omdat ik vergeten was op de Ambassade te stemmen (België kent geen stemrecht, maar een stemplicht). Ondertussen weet ik dat in Nederland de regel geldt dat iemand die door naturalisatie Nederlander wordt, zijn oude nationaliteit moet opgeven nadat hij Nederlander is geworden. Op twee punten gaat dit niet voor mij op: ik ben al Nederlander doordat ik hier geboren ben. Daarnaast erkent België net als Marokko, Israel en Amerika geen neutralisatie van hun onderdanen. Jofie, ik wist dat dit beklonken was.
Maar ondertussen zit ik nog steeds met het feit dat de gemeente de arrogantie heeft mij niet als Belgische te erkennen. Dus ik klom in de telefoon en belde burgerzaken van mijn gemeente op en vroeg wat er nu voor nationaliteiten bij mijn naam stond.
"Nederlandse, mevrouw".
"Dat is niet naar waarheid, het moet Nederlands en Belgische zijn, meneer".
"Kunt u dat aantonen?"
"Natuurlijk kan ik dat middels documenten aantonen, meneer. Sterker, als gemeente XXX dit niet accepteert, accepteren zij slechts een halve mevrouw vDVC en dat is voor mij mesjogge en onacceptabel!"
"Toch kan ik mij moeilijk in vinden dat u Belgische bent."
"U zult wel moeten, want België ziet mij al voor bijna 38 jaar een Belgische die in het buitenland is geboren, getogen en woont. Wie is Nederland om het tegendeel te spreken? Dit zijn mijn basisrechten en die eis ik op. Vijf jaar geleden liet ik de gemeente hier mee wegkomen, nu komt u er niet meer mee weg en u gaat dit oplossen. Aangezien ik toch een nieuw paspoort nodig heb, laten wij nu maar direct een afspraak maken..."
"Komt u dan en dan maar langs en ik wil er naar kijken of ik de mogelijkheid heb u hierin te helpen, mevrouw".

Zo gezegd zo gedaan. Maar ík was niet klaar [pfff]. Snel ff papa bellen of hij iets meer over kon vertellen.
"Jij bent MIJN dochter en ik ben Belg, en dan ben jij Belg. Punt uit."
"Ja maar papa, kun je even op jouw persoonlijke persoonsregister kijken wat er staat?"
"Natuurlijk"... babbel de babbel .... ondertussen zocht mijn vadertje naar zijn papieren en ja hoor, hier stond het: "nationaliteit: Nederlands en Belgisch" Bingo.
"Mag ik een kopie?"

Deze kwam vanochtend aan, want ook mijn vadertje wilt dit tot in de puntjes geregeld hebben. Ik bekeek de papieren, ik bekeek die van mij en naar mijn idee kan de gemeente er niet onderuit. Mooi. Nu de ambassade bellen en mijn beklach doen en natuurlijk even informeren waarom de gemeente van mijn vader hem wel accepteert op dubbele nationaliteit en de mijne niet.

Ik mag geen "allèèè" zeggen, maar het was wel leuk om een paar Belgen aan de telefoon te hebben die over al mijn persoonsgegevens beschikken. De dame legde uit dat sommige gemeenten in Nederland over Belgische Nederlanders inderdaad erg moeilijk doen, maar met een identiteitskaart, paspoort, verklaring, etc. is het zo opgelost.
"Is dat nou nodig? Ik heb hier mijn *Belgische Identiteitnummer. Daar kunnen die Nederlanders toch niet om heen?" [*zoals hier het burger servicenummer: het voormalig sofinummer]
"Jazeker wel. Ze willen documenten als een identiteitskaart zien."
Noe, wat is dit nu weer voor een bureaucratische kostbaar dom geneuzel?
"Aangezien uw vader over een Nederlands paspoort en een Belgische identiteitskaart beschikt, heeft hij dat probleem dus niet."
11 euro kost zo'n prachtig kaartje en ik hoef niet eens voor naar de ambassade in Den Haag.
"Regel u dat maar, mevrouw".
"Geen enkel probleem, alleen vrees ik dat u die discussie dinsdag toch aan moet gaan, want we redden het niet om voor dinsdag de identiteitskaart voor u te regelen."
"Geen punt, ik ga die strijd graag aan. Voordeel is dat ze me binnen twee weken weer zien en dan mogen ze het voor als nog regelen".

De kijkbuislezer van mijn log kan zich afvragen waarom de fuss. Tweeledig: het is mijn geboorterecht. Hierdoor verlies in mijn ogen bepaalde rechten. Ondanks ik noch de talenten en ambitie voor heb, ben ik net als Alexander tegen kamerleden, burgermeesters en wethouders die over een dubbele nationaliteit beschikken, dus ja, ik hoor daar niet. Het is verstrengeling van belangen, is het niet links om, dan is zeker wel rechtsom zo.
Ondertussen is het zot dat België me als Belg ziet, ik geniet van de rechten en plichten als Belg (Brusselaar om precies te zijn) en Nederland doet zo bekrompen. Want mijn vadertje woont hier sinds 1950 in NL, dus waarom anno 2009 nog een strijd? Daarnaast heeft een van onze zeer dierbare rabbijnen ons in verband met antisemitisme aangeraden dat wanneer je over meerdere nationaliteiten beschikt, je over deze tot je dood toe moet blijven beschikken, want "je weet maar nooit" drukte hij op mijn hart. Ook al lijkt België nu antisemitistischer, want schijn kán uiteindelijk bedriegelijk zijn, we blijven een minderheid. Onze grenzen stoppen namelijk niet tot België, maar tot Frankrijk, want ook Alexander geniet van de rechten van een Belg door huwelijk. Ook hij heeft het recht van alles te kunnen doen in België (wonen, werken, rekeningen openen, etc.) door zijn huwelijk.

Toen hij vanmiddag van zijn werk kwam en ik vertelde het verhaal zei hij: "Hé dat is gaaf, moet je doen! Een Belgische identiteitskaart op zak dragen en een Nederlands paspoort als je naar Israel gaat."

Wordt vervolgd.