Heimwee (08-12-08)

Al weken ben ik onrustig. We komen langzaam op het punt dat wij gaan boeken om E.I.N.D.E.L.I.J.K weer naar Israël te kunnen gaan. Dat gevoel wordt versterkt door bezoekjes en telefoontjes uit Israel van vrienden, rabbijnen, etc. Dan besef je dat je eigenlijk hier momenten hebt dat je je moeilijk aardt omdat je toch binnen een bepaalde verwachtingspatroon moet reageren om het een beetje leefbaar voor niet-Joden te houden.

(Matsada met de Dode Zee op de voorgrond met aan de overkant Jordanië)

Ondertussen luister ik achter mijn laptop bijna uitsluitend alleen naar vrome Joodse liedjes of Israelische pop-muziek. Seculiere muziek klinkt alleen door de boxen wanneer ik mijn dagelijkse traincyclus afwerk, maar verder houdt het toch bijna wel voor mij op (op enkele momenten na wanneer ik echt even een stevig metaaltje kunstwerk wil beluisteren.

Ondertussen vergaap ik me aan de foto's die wij zelf hebben genomen of gewoon "kiekjes" op het INet. Dan draait mijn maag echt om en denk dan: "wat doe ik nog hier, ik hoor daar". Mijn vriendin uit Jeroesjalajiem roept zo vaak: "Devoirele, zodra jullie alijah hebben gedaan, dan zullen jullie jullie zo thius voelen, dat jullie zullen zeggen dat jullie dit véél eerder hadden moeten doen." Ik zie dan Alexanders hoofd en lees in zijn ogen dat hij dit ook weet. Hij zwijgt dan (als hij er echt niet mee eens, dan trekt hij direct zijn mond open) en zegt na een korte stilte: "dat geloof ik best".

(onze vaste verblijfplaats in Sjoresj. 's Ochtends vroeg waar de mist nog tussen de heuvels van Judea ligt...)

Wij weten heel goed wat de "nadelen" zijn om daar te leven, maar wij weten ook héél goed dat het slechts "aardse, wereldse ongemakken" zijn die je niet als nadelig moet opvatten, maar als UITDAGING om een nog betere Jood worden. Het lijkt mij moeilijk én fanatastisch dit te ondergaan. Zolang ik maar ik met mijn hoofd bij de Tora houd, bij mijn Alexander en mijn dieren in dát land ben, dan kan ik het aan. Ik weet het zeker.

Ondertussen zwijmel ik dagelijks door en moet dikwijls bijna emmers aanrukken om dat kattezwijm enigzinds te kunnen opvangen en hopen dat het snel voorjaar is, zodat wij het vliegtuigje kunnen pikken en weg kunnen vliegen...

Nog even geduld, Devoirele... nog even geduld...