Afscheid van een Interimmer (12-11-09)

Jaren heb ik als Interimmer vanuit het ene uiterste in de andere uiterste gewerkt. Niet dat ik alleen met mijn consultant bijna 12,5 jaar geleden getrouwd ben, maar binnen het werkveld was het ook net een rollercoaster. Zo had ik langdurige (paar jaar) opdracht bij de grootste multimedia bedrijf van Nederland gehad wat op zich een rumoerige periode is geweest. Ik heb daar met plezier gewerkt en kijk soms met een weemoedig gevoel op deze periode terug. Anderzijds heb ik wel eens op een werkplek gezeten waar je met weinig tot geen respect behandeld werd omdat je niet ‘in de groep’ hoorde. Als je dus gelukt hebt, ben je als interimmer ‘de reddende engel’ die het team komt versterken en als je pech hebt kan het gebeuren dat je als een bedreiging wordt behandeld. Zeker als jouw baas de opdracht heeft om de boel flink te reorganiseren. Nutteloze projectjes en onderzoekjes werden verleden tijd en overtollige medewerkers werden dan zo snel mogelijk overgeplaatst, met vervroegd pensioen of kreeg een andere functie. Ik heb dit echt gezien.
Daarom moet je als Interimmer lak hebben hoe je collegae over je denken, want in de eerste instantie ben je een indringster, soms een verrader als jouw loyaliteit strookt met de rest. Maar ondertussen heb ik deze manier van resultaatgericht werken – bij deze multimedia bedrijf - soms als plezierig ervaren, maar de chaos en onrust was wat minder. Ik werkte in de eerste instantie voor de vijand die door de top daar ook nog maar net geplaatst was om schoon schip te maken en je moet er tegen kunnen dat mensen je als ‘het gezicht van de kwaadaardige manager’ ervaren.

Toch was naast deze meest toonaangevende multimediabedrijf nog een werkplek die ik even wil belichten. Deze werkplek is namelijk mijn een na laatste opdracht geweest. Het was een niet-dagelijkse, megaleuke, maar een gecompliceerde opdracht. Ik moest de processen binnen 80% van alle polisecretariaten van een groot medische centrum na lopen, zo nodig deze te verbeteren en zoals de vacature het omschreef, de taken van de medewerkers zo nodig taak inhoudelijk bijstellen, vervolgens het nieuwe proces te auditten.
Ok... klinkt leuk, maar vanuit wiens standpunt?
Eerste instantie vanuit mijn eigen inzicht, was het antwoord. In praktijk: vanuit het management. Dat laatste heb ik per direct bijgesteld, omdat ik in deze functie in mijn beleving géén partij kan zijn. Ik had geen verleden en toekomst waardoor ik eiste dat ik onafhankelijk en objectief te moet kunnen werken. Je bent een immers ‘schoonmaker’ binnen de organisatie en dus ongeschikt voor een vaste aanstelling.
Uiteraard was het in eerste instantie 'hakken in de zand'-sfeer, maar dit veranderde bij de kleinste unit [mijn standplaats] letterlijk in een halve dag. Hele lieve en interessante vrouwen met boeiende verhalen. De grootste unit bleef hun hakken in dezelfde zandbak planten omdat zij mij inderdaad als een serial killer zagen (‘gaan er ontslagen vallen?’ … je werkt vast namens het managementteam’… etc), maar ik hield mij staande, want afslachten was verre van mijn opdracht en niet bepaald mijn stijl. Ik moest daarnaast wederom lak hebben aan hoe mensen over mij dachten. Ik moest wel, ik had ondertussen wel een klus te doen.

Na deze opdracht, kreeg ik vanuit de dames van de kleinste unit een leuke afscheid met een mooi kado die ik vanaf die dag ook dagelijks draag: een prachtige handgemaakte bruine armband waar ik van dezer en genen de leukste reacties heb gehad. Ook in Israel heb ik die armband gedragen (zie eerste foto rechts) en ik keek van tijd tot tijd naar de armband en dan denk ik weer aan deze dames. En soms… soms mailen wij elkaar nog wel eens.

Maar waarom heet dit logje ‘afscheid van een Interimmer’? Simpel om het feit dat ik twee weken geleden een vaste baan heb geaccepteerd. De komende tijd wil ik rustig werken, beetje uit die hectiek van de Interim-wereld en me meer bezighouden met onze ontwikkeling binnen het Jodendom en privézaken die wij uit onze organisaties genereren, hebben in onze ogen een prioriteit binnen de privésferen. Hoe dit gaat bevallen weet ik echt niet. Ik zal in ieder geval mijn expertise – die ik naar mijn idee flink heb opgebouwd – meenemen. Echter… er zal altijd een kwinkslag naar een Interim-mentaliteit bestaan. Vergelijk het maar met een Headhunter Multimedia die Personeelsmanager wordt bij het Leger des Heils.