Trrrringgggg… “Van D…!”.

Wanneer jij mij belt dan krijg je zowel op mijn vaste lijn als op mijn gsm steevast “Van D.” ipv “met Kirsten” te horen. Ik heb hekel wanneer mensen die mij niet kennen, in een formele sfeer mijn voornaam weten. Zakelijk pas ik me aan de “moderne tijd” aan en zeg dan "(bedrijfsnaam) ... goedemorgen... met Kirsten van D.", maar in privésfeer hou ik de boot af. Ik heb niet met hen geknikkerd. Zo is het bij mij ook met “jij” en “u”.

Omdat ik een afstandelijk type ben, heb ik de voorkeur voor u. U staat namelijk voor die afstandelijkheid maar tegelijkertijd ook voor zakelijkheid en respect: formeel. “Jij” is informeel en omdat het kameraadschappelijk en vertrouwd klinkt, heb ik de voorkeur alleen zo door mijn (directe) collegae, kennissen, vrienden en – ja je leest het goed – sommige familieleden (vage aangetrouwde familieleden waarvan ik makkelijk de moeder kan zijn zou ik het liefst met “u” en “ tante” worden aangesproken, maar dat is helaas in 2007 een utopie) aangesproken te worden.

Ook in de zakelijke wereld wordt gestrooid met de “jij-tjes”. Externe mensen die ik niet ken en mij opbellen om een afspraak te regelen met mijn manager zeggen altijd “jij” tegen mij. Immers hierin is de scheidslijn van ZIJN (mijn manager) assistent naar een verkapte uitleensecretaresse (ach kan jij ff dit voor me regelen) ook flinterdun. Of vreemde managers uit dezelfde lijn lopen bij jou – door de informele sfeer van de zakenwereld – onverstoord binnen en commanderen zonder zich netjes voor te stellen of te vragen of zij jou überhaupt mogen storen waar jouw manager uithangt. Gelukkig ben ik gezegend met een vlotte, zelfverzekerde maar vriendelijke babbel dat zowel interne als externe “vreemden” dit een keer doen en de volgende keer toch even binnen mijn grenzen blijven.
Dit in je achterhoofd wetende… is het dan gek als mensen in de zakenwereld onderling al zo “gemakkelijk” met elkaar omgaan, dat zij dit ook niet van jongs af aan hun kinderen bij brengen dat vreemde mensen altijd “u” zijn en met twee woorden moeten spreken?

Ik sta daarom ook niet verbaasd hoe vaak kinderen tegen vreemde volwassenen “jij” zeggen: ‘Hoe heet JIJ?’ en als ze eenmaal geleerd hebben te bedanken (wat ook niet meer regel is), krijg je nimmer “dank U wel” maar “dank JE wel” te horen. Ergernis alom. Je merkt namelijk dat de scheidslijn tussen respect en asociaal gedrag daardoor flinterdun is. Dit geldt niet alleen voor kinderen naar volwassenen, maar zeker niet op de laatste plaats tussen volwassenen zelf.

Tsja… wat mij betreft mag die sociale kloof blijven bestaan, helaas een utopie.