Ruim een jaar en bijna twee jaar geleden heb ik er al aandacht aan besteed: vrouwen die zich laten beïnvloeden door de irreële verwachtingpatroon van de maatschappij. De twee blogjes samengevat komt het er op neer:
1. vrouwen willen mooi zijn door pijn te lijden en vaak valt het resultaat van een correctie vies tegen
2. vrouwen zijn geen mannen, mannen zijn geen vrouwen: live with it en verlang van jezelf in alle opzichte niet te veel.
3. Alle mooie meisjes worden ooit oude meisjes “met” ouderdom gebreken en oude meisjes waren ooit jonge meisjes “zonder”ouderdom gebreken.

Vandaag weer zo’n krantenbericht in de Telegraaf dat volgens een onderzoek van Nivea 18,2% van de 750 ondervraagde vrouwen zelfs hun stemrecht willen verliezen in ruil voor… een jonger uiterlijk! Mesjogge! Weet je wel wat je zegt? Dat jij jouw vrijheid van kiesrecht opgeeft om – voor de maatschappij dat merendeels gedirigeerd worden door mannen – er jonger uit te zien! Zij leven dus liever met een halvegare op aan het hoofd van een regering en mooi-wezen in plaats van je gezonde verstand te gebruiken en je leeftijd te nemen voor wat het is (zijn zat mensen die jouw leeftijd niet halen). Hoe oppervlakkig kan een mens zijn?

Ik heb een collega gehad, leuke vrouw om te zien, alleen loopt ze langzamerhand tegen de 40 en ondanks je het kunt zien, door een “ringetje te halen”. Deze vrouw overwoog al vaker botox te gaan gebruiken. Ik begon toen echt te lachen. Ik zei tegen haar: ‘dacht je nu echt dat jij daar jonger en mooier op wordt? Heb je Linda de Mol, Connie van Breukhoven en meer van die vrouwen wel eens goed gezien? Ik wil niet met hen ruilen hoor!” Ondertussen streek ze over haar gelaat, hopend wat rimpeltjes weg te kunnen strijken.

Tuurlijk heb ik ook van die “bad-hair-days” of “bad-face-days”. Vandaag heb ik een uitgesproken “bad-face-day” door een slapeloze nacht en kijk dan in de spiegel en denk dan: sjonge, je ziet er afgepeigerd uit, dat maakt je er niet jonger op. Anderzijds moet ik dan weer om mezelf lachen en denk dan: als ik maar een groot kind blijf, dan blijft mijn leeftijd ondergeschikt. Ondertussen is er geen haar op mijn hoofd dat ik er iets voor wil verruilen om er jonger uit te zien. Ik laat mijn haar zelfs grijs worden! Ik verf mijn haar nooit! Ik ben er in 2003 mee gestopt. Ik zeg niet dat ik het nooit meer doen zou, maar ik wil mijn grijze haartjes toch de kans geven om lekker te mêleren met mijn donkerbruine haar! Dat mag toch als je tegen de 40 loopt?

Kleding is ook al zo’n punt. Mijn schoonmoeder sjoppen dikwijls sinds zij met pensioen is. Super gezellig en we zijn dan úren weg. De sport is om met een stuiver op de eerste rij leuke hebbedingetjes mee naar huis te slepen. Ondertussen babbelen wij er flink op los. Dikwijls komen wij toch op dezelfde onderwerp terug: vrouwen op leeftijd en kleding. Wij zien vrouwen “op leeftijd” in de kortste rokjes zien. Prachtige figuurtjes, niets mis mee, maar hé: ik die dit jaar 38 word ga echt niet meer in een mini rondlopen. Buiten mijn Jiddischkeit en dat ik het prima kan hebben, vind ik het een echte NO-GO om met een minirokje rond te lopen. Wil ik mijn “leeftijd” terugkopen met toestanden of bijvoorbeeld door het opgeven van stemrecht om die rokjes aan te kunnen? No way! Dat geldt eveneens voor topjes, shirtjes, etc. Ik kleed me sportief-vrouwelijk, maar ik ga echt niet meer als een twintiger rondlopen. Ik vind het zelfs verraad naar mezelf. Ik zou mezelf niet accepteren zoals ik nú ben als ik me zou kleden en opmaken als een twintiger. WANT DAT BEN IK NIET!

Laten we wij vrouwen ons niet in de luren leggen door de kerels, want vergeet niet… mode wordt merendeels door mannen gedirigeerd! Als jij denkt dat al die “hippe korte rokjes” en “shirtjes met zo’n diepe v-hals dat je bussen “hoort” rammelen door vrouwen is bedacht, dan ben je echt naïef. Zij bedenken het en zij willen ons zo zien. Nou, ik doe er niet aan hun idiote wensen mee! Laat mij maar in gezondheid met Alexander stokoud worden met de nodige rimpeltjes!