Knock, knock, Home Gedenkplaats Fotoalbum musicbox Links

Cheila krijgt nog een kans! [21-aug-2011]

Jahroah zoekt vaak Cheila's gezelligheid op. Cheila slaapt zelden allen...

Ruim een jaar geleden zijn wij Cheila al eens bijna kwijt geraakt en afgelopen donderdag was het weer bijna raak.

De laatste maanden [we houden het ff op 2], ging het met de week achteruit. Volgens Alexander werd ze ook langzamerhand op haar voorpootjes verlamd, omdat ze zo zwak erop loopt [steeds vaker struikelen en daardoor vallen]. Ikzelf was eens dat ze veel minder gaat lopen, maar niet omdat haar voorpootjes zouden verlammen. Ik dacht meer
aan 'duizelig' of minder 'standvastig' door ouderdom, wat je bij oude mensen ook zien wanneer ze zonder rolator lopen en als ze lopen, gaat dat voetje voor voetje. Dit omdat kruiwagen met haar goed gaat.
Nu, zo erg was het ook niet met Cheila dat ze voetje voor voetje loopt, maar draven kan ze al lang niet meer.

Daarnaast leek haar Lisa Minelli-gedrag [lees 'diva'gedrag] steeds meer op nood te lijken. Ze liet poepjes vallen, liet kleine beetjes urine vallen wat zelfs bruinig werd. Dus hup, haar broekje die zij enkele keren in haar leven voor de enkele loopsheidperiode die zij ooit gehad heeft, heeft gedragen. Toch spraken we veel over van waar zit die grens?
Waarom de discussie? Eenvoudig. Cheila is erg gehandicapt wat wellicht over de grens lijkt, maar ze heeft nog veel zin. Dus de volgende email schreef ik naar haar dokter:

"Goedemiddag dokter,

Ik hoop dat je een fijne vakantie hebt gehad.

Cheila... zo nu en dan laat zij druppies los, niet erg, ik weet dat het bij oudjes erbij hoort. Zeker als we kruiwagentje met haar lopen om haar in de tuin te leggen. Door de druk van onze arm op haar blaas, laat ze
ook wat vallen. Verder heeft ze vaker hulp nodig met omdraaien [hoewel... ze is wel een diva].
Maar vanmiddag had ze echt geplast en het was bruin. Raar kleurtje. kan dit een ontsteking zijn?

Cheila gaat natuurlijk achteruit en is niet meer instaat uit zichzelf vaart te maken in haar stoeltje, waardoor ze nu lopend plast en haar grote boodschapje doet. Maw urine opvangen is een onmogelijkheid en ze is niet zodanig onzinnelijk dat ik een luier om kan doen om het op te vangen, want ze houdt het goed op. Behalve vandaag.
Verder tussen haar oortjes: levenslustig, houdt zichzelf erg graag schoon, maar buit haar situatie extreem uit door diva-gedrag.

Wat is wijsheid hierin?
Verder is haar ontlasting meer dan uitstekend.

Tot slot een vraag: gestel... een hond is niet meer in staat zichzelf uit te laten, gaat definitief aan de luiers, maar blijft levenslustig en het leven wordt/blijft dierwaardig. Het is nl zo dat Cheila helemaal niet leuk vindt op naar buiten te gaan, wel in de tuin liggen, maar wandelen. Mocht ze het niet meer kunnen, omdat haar voorpootjes het gaan begeven, maar ze blijft vrolijk, bij de tijd, bij de hand, maar we lossen het met luiers op. Hoe sta jij daar tegenover?
Let wel: ik ben in situaties wanneer het 'klaar' is echt rationeel en ik ben een kei in knopen doorhakken. Dus ik zeg het echt niet voor mezelf. Maar voor Cheila. Een hond dat levenslustig is, maar moet aan de luiers
zou voor mij geen reden zijn om in te laten slapen, nogmaals: als het maar dierwaardig blijft.

Ik ben benieuwd naar je reactie.

Hij schreef onder andere:
"Onze vakantie was een kwestie van lekker uitwaaien, maar ook een beetje tegenvallend weer (Texel...) We zijn in elk geval weer even opgeladen!

Ik denk inderdaad aan een urineweg infectie. Het mooiste is wanneer we middels een blaaspunctie (bij volle blaas) een kweek kunnen nemen, maar anders zou ik je een antibioticum willen voorstellen. En dan een beetje op effect werken. Wat betreft haar conditie en knopendoorhakken: ik zou wel de grens leggen bij het gebruik van de voorpoten. Ze moet m.i. haar hondengedrag kunnen laten zien, dus zelfstandig lopen met een karretje en haar ding kunnen doen prima, maar ik zou niet een liggende patient willen door behandelen. Helpt dit een beetje? groet"

Donderdagochtend belde ik niet voor de punctie maar om die enge knoop door te hakken. Ik zei tegen de assistente dat ik de dokter thuis wilde hebben met de eventuele spuit. Maar ik wilde dat hij haar zou bekijken of het haar tijd was... ik had een vreselijke dag. Vaak bij haar gelegen om te knuffelen, huilen en weer naar boven om afleiding te zoeken. Maar vooral veel dawnen [bidden], heel gericht. Smekelend, huilend, echt oprecht.

Rond kwart over 5 kwam de dok. En toen verbaasde ik me: Hij vindt het nu nog echt te vroeg, maar hij vond wel dat we de laatste fase met haar zijn in gegaan. Zoals ze nu is geeft hij haar een week of 8-10. Dat ze een blaas ontsteking heeft is bijna zeker, dus hij heeft een punctie gedaan bij haar. Dat is op de kweek gegaan. Dit alleen al is
goed nieuws, die twee maanden +, want ik had vanochtend dus de knoop doorgehakt.

Maar nu komt een eventueel goed nieuwtje. Hij bevestigde mijn idee...
Cheila wordt niet verlamd aan haar voorpoten, maar ze verliest letterlijk spier doordat ze haast niet meer beweegt. Nu opperde hij dat ik iedere dag oefeningen met haar ga doen om spieren op te bouwen
[kruiwagenoefening en dan op die manier 'snoepjes' zoeken, kan je er iets bij voorstellen? Weer eten als een hond door op de kruiwagenmanier haar stanend laten eten en drinken inplaats van tussen haar pootjes te
serveren; wat ze als héérlijk lijkt te ervaren. Toen zei Alex: ' nou dan leeft ze wellicht een maandje meer, heeft dat wel zin al die moeite?' Toen zei de dokter: 'Als dit zou aanslaan zou ik niet te hard roepen dat het dan maar drie maanden duurt, want dan kan het wel veel langer duren.'

De dokter vond Cheila fantastisch. Hij zei dat ze gesprekken volgt, goede zin, heel vrolijk en positief. Hij zei ook dat hij daarom tussen Alex en mij instaat. Normaliter zou hij dit inderdaad het moment vinden Cheila in te laten slapen, zoals Alex dit vindt, maar door haar koppiekoppie vindt hij dat ze zeker nog twee maanden een kans moet hebben en daarin staat hij weer in mijn kamp.

Naast samen slapen, speelt Jahroah nog dagelijks met Cheila, maar geeft haar wel het idee dat zij bepaalt en 'sterker' is. Wat hij ook nog steeds doet, is haar oortjes en mondje wassen. Ook stribbelt ze in het begin tegen [zo van: heb je die ADHD-er weer], maar eigenlijk vind ze het heerlijk om zo als een diva behandeld te worden.

Ik heb hem ter bevestiging verteld dat Cheila vroeger altijd haantje de voorste was met het inspecteren van boodschappen, maar dat ik nu altijd de boodschappen bij haar breng wanneer ik iets of weekend boodschappen heb meegenomen. Ze blaft nog tegen ballonnen [haar zicht is nog steeds uitstekend] omdat ze het gevoel heeft nog steeds haar fort tegen de invasie te beschermen. Zij heeft van de week Jahroah in het oog geslagen omdat ze hem zat was. Ze speelt nog regelmatig met hem. Hoewel hij het leuker vindt dan zij, reageert ze altijd fel, direct en nou ja, zoals ik al zei: 'blauwe ogen' slaan.

En nu... eergisteren heb ik inderdaad oefeningen gedaan. Nadat wij mijn schoonouders op de cruise hadden gezet, voor leden van de kehille brood hadden gehaald, hebben we snuggies voor Cheila gekocht. Die snuggies
werken perfect!
De dok zei dat ze niet incontinent is, maar dat haar motorieke stoornis [wat ze overigens al levenlang heeft: ze heeft bv nooit normaal kunnen krabben, dan 'aaide' ze over haar kopje'] en ook gemakzucht 'poept' ze gewoon. Nee, ze laat het idd niet vallen, ze perst hoor! Maar wat viezer is, haar urineverlies omdat ze niet alles - door het liggen - meer eruit kan plassen oid, maar ook door kruiwagentje lopen, krijgt ze door mijn arm of handoek die ik als handvat gebruik, druk op haar blaasje. Daarna hebben we enkele minuten in de tuin spoorzoekertje op zijn kruiwagentje gedaan. Ze moet overdag en 'savonds gewoon weer op het kruiwagentje drinken en eten [behalve in de ochtend als ze wakker wordt]. Naar de keuken? Zelf lopen. Omdraaien? Niet meer liggend: opstaan, draaien en liggen.

Je wilt het niet geloven. Op Sjabbes hebben we niet geoefend, wel dat ze als een hondje naar de tuin moest, als een hondje moest eten en drinken, gisteren dus wel geoefend, gaat het nu al beter met haar. Juist Alexander begon vanochtend toen wij voor Sjacheris in de tuin aan het dawnen waren [sjoel was voor 1 keertje dicht] dat het hem opviel dat ze meer 'rechtop' ligt [zie foto recht die twee weken geleden gemaakt is].

Ik ben Hasjem zo dankbaar. Ik leer tegenwoordig over dawenen [hoe je moet dawenen] en dat álles van Hasjem komt waardoor je voor álles bij Hasjem moet weten, waardoor je je niet meer afhankelijk stelt tegen opzichte van mensen, omdat dit niet juist is. Dit heeft er voor gezorgd dat ik me totaal op Hasjem focuste toen ik voor Cheila's leven dawende. Sterker, om haar situatie heb ik zelfs gelernd [Torastudie]. Dat is in het Jodendom heel gewoon. HET WERKT. Punt.

Nu is mijn volgende project te dawnen of Hasjem het goed vindt dat ze dus nog langer dan 2 - 3 maanden te leven heeft, maar dat ze gewoon nog ouder mag worden, omdat ze buitengewoon bij is.

Ik heb vanochtend bij het wakker worden wel diep nagedacht en stelde mezelf de vraag: "Devoirele, waarom wil je Cheila zo lang in leven houden? Waarom vecht je vanuit menselijk opzichte tegen de bierkaaien?"
Ik gaf mezelf het volgende antwoord: "Zoals de dok zegt: haar koppiekoppie. Zo'n hondje dat zo graag wilt blijven leven, mag je niet zondermeer afmaken."

Het inspecteren van boodschappen gaat het laatste jaar zo [foto: 2 weken geleden]:

Tot slot: sinds dat de dok is geweest is Cheila niet meer gevallen, lijkt ze toch makkelijker weer te gaan lopen [oefeningen slaan schijnbaar direct aan] en haar vacht begint weer te glanzen. Ze is alleen nu een beetje misselijk en duf van de antibioti en Metacam. Nou vooruit, dat mag erbij.
Vandaag lekker met haar even geoefend in de tuin nadat ze een borstel/wasbeurt heeft gehad. Gingen we richting het plekje waar ze graag wilde liggen, DRAAFDE ze! Gingen we de andere kant op: in de ankers, maar ik dwong haar en ja hoor... enne... op het parket begint ze met kruiwagentje ook weer te lopen!

To be continued lijkt me... maar met meer mooie verhalen en moge Cheila inderdaad nog langer dan ruim twee kleine drie maanden leven!