Knock, knock, Home Gedenkplaats Fotoalbum musicbox Links

Joepiieeeeee onze de koperen bruiloft! (07-feb-2010)

Vandaag kan ik met recht zeggen dat ik AL 12,5 jaar met de liefste mooiste jongetje van de wereld ben getrouwd! Geen dag heb ik mij met hem verveeld en ben nog net zo verliefd op hem als 15 jaar geleden.

Hoe is het begonnen?

Ojeee, ik kan boeken schrijven. Maar laat ik het bij het begin beginnen.
Mijn intercedent was ziek en Alexander werd zijn invaller. Ik was verbaasd, want ik kende hem niet, terwijl hij schijnbaar al een geruime tijd voor dat buro werkte. Hij belde me op en stelde me voor om persoonlijk gesprek te hebben, zodat hij weet bij welke klant ik van hen zat etc. Goed idee, niet wetende dat ik daar mijn toekomstige echtgenoot zou ontmoeten. Het was liefde op het eerste gezicht. We boden elkaars laatste sigaaretje aan (ja toen rookten we nog) en wat was hij toch leuk, dacht ik. Ik was verder nog wat terughoudend, maar hij heeft zijn gevoel nooit onder stoel en banken geschoven en omdat Alex al bij het vrouwelijke schoon zeer geliefd was, was ik al in zijn vriendenkring - zonder ik van hun bestaan af wist - 'gehaat'.

Met zijn kersverse nieuwe schoonvader die ons naar ons station bracht voor ons eerste weekendje uit in Valkenburg. Door de weeks woonden wij bij papa en in het weekend bij pa en ma.

Bij de volgende uitzendopdracht bij de bedrijf waar zijn oom, de jongste broer van mijn schoonvader, toentertijd werkzaam was, heeft hij me vergeten te aanmelden. Dus toen ik op de afgesproken tijd op mijn kennismakingsgesprek bij zijn realtie aankwam, waren zij van geen kwaad bewust dat ik daar überhaupt zou komen werken. Een fout die Alexander nooit zou doen, dus ik naar het buro toe en vroeg hoe dit kon gebeuren. Ik had een kop koffie te goed van hem meende hij en zo hebben wij nog 6 weken om elkaar heen gehangen. Tot dat ik met mijn exvriendje (waar ik jaar in en jaar uit verkering mee heb gehad) aan het stappen was en in zijn stamkroeg tegenkwam:

In onze eerste woning: etage boven de sportschool. In die tijd was ik zelf al jaren een fanatieke bodybuilder (nog steeds, hoewel mijn techniek veranderd is)

"JIJ hier?" dacht ik verbaasd, want dat ik in een hardrocafé kwam, was te verwachten. Hij kwam direct bij me zitten en we regelden een afspraakje. Ik zou de volgende middag bellen. Mijn exvriendje bracht me mopperend naar huis met de woorden wie die idioot nu was, etc. Volgende dag gebeld en we spraken die week al in onze pauze af (hij had mij ondertussen for the time being bij een advocatenburo geplaatst) omdat ik die week jarig zou zijn en toen is na de koffie en de taart ons eerste 'kusje' gevallen. We hadden verkering! De eerste beste zaterdag, enkele dagen daarna, heeft hij voor mij gekookt, omdat zijn ouders op vakantie waren en wij zijn nooit meer uitelkaar gegaan. Woonden direct met elkaar door de weeks bij mijn vader en in de weekende bij mijn schoonouders. Een WERELDTIJD maar wel even schrikken voor mijn schoonouders toen zij thuis kwamen en het briefje van hun enige en geliefde zoon vonden dat hij daar niet meer woonde... Eerlijkheidshalve gezegd: ze hebben dit supergoed opgepakt!

En toen gingen we na 3 maanden op onszelf wonen. Ik had nl al een etage boven de sportschool bij papa op de hoek gevonden, net voordat ik verkering kreeg. Alexander zou samenwonen met een paar vrienden. Nou, wij waren in de eerste weken al snel uit dat óf wij gingen samenwonen op die etage bij papa op de hoek of samen met zijn vrienden. Laatste optie leek ons het minste...

Pa en ma raadde ons aan direct te kopen, want huren is geld weggooien, dus na zes maanden: voila:

Ons eerste flatje, maar wel gekocht hè?

Tijdens de verbouwing leerden wij onze nieuwe vrienden Suus en Marco kennen die al een jaar of wat in het gebouw woonden. We deden veel samen, met namen GAMEN. Zowel Marco en Alexander als Suus en ik.

Helaas werd in die tijd duidelijk dat ik naast Fibromyalgie (de echte, want sommige huisdokters zijn zo arrogant om vage klachten van patiënten onder Fibro te scharen, terwijl alleen een reumatoloog en een reumatoloog alleen dit mag diagnosiseren) een niet te benoemen neurologische kwaal heb die trekken heeft van ms, maar ws ms niet is. Het is te wijten aan de prednison die mijn moeder tijdens haar zwangerschap van mij moest slikken (de tegenwoordige variant mag het wel onder doktersbegeleiding). Dat was een best moeilijke tijd. Ik was nogmaar 25. Dat is trouwens de reden waarom ik blog: voor mezelf, omdat zodat ik bepaalde gebeurtenissen beter kan onthouden. Enfin, Suus over de rooie: "Je gaat toch niet dood hè?" Nee, nee, nee, ik ga niet dood, overtuigde ik haar, maar ze geloofde me niet. Ik zei toen de macabere voorspellende woorden: "lieve schat, ik overleef je wellicht!"

Zo nu en dan lieten we de Nintendo en Sega voor een bordspel staan
(vlnr Suus, Alexander, Berilo en Marco)

In die tijd heeft Alexander mij wel drie keer ten huwelijk gevraagd, maar door omstandigheden was ik daar niet aantoe. Tot lente 1997. Ik heb samen met Suus in EEN MIDDAG de scenario van mijn trouwerij in elkaar gezet. Ik heb toen Alexander - die inmiddels Recruiter in de ICT was geworden - opgebeld. "Kun je donderdag 7 augustus jouw agenda vegen?" "Jawel, waarom?" "Dan gaan we trouwen!". Die jongen heeft praktisch op zijn buro staan dansen.

Uit onze eerste koopwoning zijn wij dus getrouwd! Het was Suus die hemel en aarde had verzet om Berilo en Poekie mee de stadhuis te krijgen op onze trouwerij. Zij was ook mijn getuige, een beslissing die ik nog steeds een meesterzet van mezelf vind.
Dit leventje heeft 1,5 jaar stand gehouden, want toen gingen Marco en Suus uitelkaar en financieel konden zij afzonderlijk de flat niet trekken, dus moest alles in de verkoop. Ouders van Suus kochten voor haar een flatje in het centrum van de stad en daar hebben we nog een jaarje, tot haar dood, veel gezien.

Ik met onze eerste roedel in onze huidige woning, zij het we nu anders ingericht hebben en andere meubels hebben. Cheila is inmiddels 12 jaar ouder en Berilo en Poekie leven helaas niet mee.

Ondertussen, Suus heeft dat nog net meegemaakt en zelfs meegeklust, hebben wij ons huidige woning gekocht. Daar wonen wij nog steeds en met veel plezier. Veel meegemaakt realiseer ik me. Ondanks ik me vaker herhaald heb hier nog nooit een huwelijkskrisis - G'd verhoedde - heb meegemaakt, hebben wij veel verloren: veel geliefden in een te korte periode dat we ons wel eens afvroegen of wij mochten bijkomen omdat de ene schrik voordat de andere aanmeldde ons pad kruiste. Toch hebben wij wereldtijden gehad. Als we samen ziek waren, want Alexander was in onze eerste jaar ogenschijnlijk overspannen (reden wordt later duidelijk), hadden we een WERELDTIJD. Samen gamen, snoepen, films kijken, met de honden spelen. Geweldig. En de start van ons bedrijf dan... ook van alles mee gemaakt. !

Recht begon Alexander ziek te worden. Links (Alexander nu) zien we dat de medicatie eindelijk is aangeslagen.

Alexander begon ziekelijk te worden. Van een kilo of 75 (met 193 cm wat bij jonge mannen nog kon), zakte dit naar 63 kilo. Veel pijn in zijn spieren, extreem moe, extreme darmklachten. Kort en goed, want in deze links wordt het uitgebreid beschreven, dankzij zijn internist bleek hij de ziekte van Hashimoto, een autoumien ziekte dat inmiddels een agressieve vorm van Hypothyreoïdie is geworden (huisdokter kan het ook niet meer 'behandelen', alles gaat via de specialist). In zijn geval zo erg dat de arts zonder blikken en blozen zei dat als hij het niet ontdekt had, dan had Alexander nooit de 45 gepasseerd. Ok, dat moet je even verwerken en we kunnen daar goed mee omgaan. Wij zijn wat dat betreft de lamme en de blinde.
Tijdens een sjioer van de prominente rabbijn en psychiater Rabbi Twersky PhD. Md. leerde wij dat hij als patiënte een dame had die 'zo gek als een deur' leek. Zij 'leek' extreem overspannen. Uiteindelijk liet hij een bloedonderzoek naar de ziektes van Alexander doen en wat bleek? Ze had hetzelfde. Toen zij aan net zulke medicatie als Alexander gezet werd, kon ze na jaren en na verschillende overplaatsing van psychiaterische instellingen weer als een geestelijk gezond mens finctioneren. Rabbijn Twersky legde directe verbanden tussen haar geestestoestand en haar schildklier!
Case closed en ik wil daarom ook geen ge-emmer horen dat Alexander overspannen was door andere oorzaken dan zijn schildklier, want dat is medisch dus uitgesloten.

Suusel, zoals Alex haar altijd noemde.

Andere dieptepunten is absoluut de dood van Suus in 2000. Het is niet relevant om hier verder over te schrijven, want ondanks ik blog, ik bewaak mijn privacy. Dit deel ik alleen met Alexander en mijn innercircle (ouders). Maar het blijft tot op de dag van vandaag onbevredigend. PUNT.

De hoogtepunten in ons huwelijk zijn verre weg ons gesamelijk besluit om een religieus Joods leven te gaan leiden (echt nummer 1), onze reizen naar Israel (eigenlijk ook nummer 1, maar ja, die plek is al vergeven), maar ook die ene keer dat ik mocht sjoppen voor een Audi TT. Op materiële vlak was dat mijn grootste wens en daarna, na zes jaar lol met die Truusmobiel, was het voor mij ook 'klaar'. Maar wat ook hoogtepunten zijn, zijn de eerste drie maanden dat wij bij onze (schoon)ouders woonden en de verschillende korte vakanties die onze schoonouders met ons hebben gemaakt.

Ook al weer 7 jaar geleden in Parijs. Was best frappant. We hadden toen al onze eerste stappen gezet voor een religieus Joods leven (opzeggen van de Sjema' oid) en links zaten we op die vrijdagavond in de pizzaria, tegenover Joodse gezinnen die met open balkonnen Sjabbes hielden. Ik heb toen de hele avond naar hen jaloers gestaard en genoten van hun lol en vreugde voor Sjabbes...

Andere absolute hoogtepunten zijn onze vriendschappen met diverse dierbare rabbijnen en andere mensen van de Joodse gemeenschappen. Onbetaalbaar!!!
Maar er zijn echt meer hoogtepunten. Maar waarom noem ik niet mijn trouwdag zelf? Alexander en ik zijn vreselijke onverbeterelijke nuchtere mensen. Het was een hele fijne, leuke en onvergetelijke dag waar Alexander mij, Berilo en Poekie zonder rijbewijs (wat hij al bijna twee jaar deed ) in onze eerste audi naar het stadhuis reed met ons gevolg achter ons aan. Maar het besluit en het leven daarna, dáár draait het om.
En ja, ik kan nog mijlen door bloggen, maar dat is niet nodig.

Wat doen wij vandaag? Uiteten met pa en ma en dan naar Joodse les. Ulrich is vanavond helaas aan het werk, dus met papa gaan wij binnenkort nog een keer uiteten. Verder heeft Alexander en ik woensdag een prachtige witgouden ring voor mij gekocht die aanstaande vrijdag klaar is met de datum van vandaag gegrafeerd. Vanochtend hebben we na het ontbijt lekker op bed foto's van ónze geschiedenis bekeken. Verhalen komen dan weer naar boven. Echt erg leuk. De rest van de middag hebben we op bed "V" gekeken (zijn we nog mee bezig) en zo komen mijn schoonouders. Want zoals Alex al dagen roept 80 jaar met mij getrouwd wilt zijn, zo wens ik ONS mzzl tov toe om dat te gelukken!

Op naar de volgende 67,5 jaar

 

2010!