Ik mis je… (17-09-2006)

Aan de gedachte toen ik moest beslissen Borias in te laten slapen, draait mijn maag om en voel iets achter mijn ogen. We zijn nu bijna 14 maanden verder. Jahroah is bijna op de leeftijd van Boortje toen wij deze vreselijke, voor ons haast duivelse, beslissing moesten nemen. Alex vertelde van de week dat hij op de tv naar fotoos van onze Boortje heeft gekeken en ook hij heeft nog steeds die brok. Wat hebben wij ontzettend veel van die hond gehouden. Nog steeds! En wat kunnen we soms genieten met het feit dat Jahroah en Borias sterke overeenkomstige karakters en maniertjes.

Borias… een bijzonder kindje…een reus met veel tegenstellingen:
zo ongelukkig en zo gelukkig
zo’n slechte jeugd en zo’n goede jeugd
zo gezond en zo ziek
zo sterk en zo zwak
zo gek en zo normaal

Ik voel me dikwijls een moordenaar dat we hem hebben moeten gaan. Hadden we toch nog moeten volhouden? Nee, hij was een geladen pistool die al twee keer was afgegaan (ook Cheila was een slachtoffertje wat bij haar net als bij Alex overigens geen indruk als angst of woede achter heeft gelaten), maar twee keer mis geschoten had. De derde keer zou raak zijn, waren de prognoses. Ik heb dit ook altijd geweten. Hij was nog niet volledig in de breedte uit gegroeid en was al onnoemelijk sterk…

Lekker met papa tv kijken. Als je goed kijkt, zie je Boris echt meekijken!

Alex zei van de week: ‘we waren er bijna… maar hij kon het niet volhouden. Ons Boortje…’ Zulke woorden gaan door mijn hart als een zwaard! En Jahroah wordt hier opgevoed TER ERE van Borias. Waar we bij Borias zijn begonnen, maken wij bij Jahro af. Deze twee honden overlappen elkaar… horen bij elkaar… en toch heerlijk hetzelfde en heerlijk anders!

Wat zou ik nu zeggen als ik Borias 1 minuutje mocht knuffelen? Ik zou zeggen:
Vriendje, ik hou ONTZETTEND veel van jou en samen met “papa” en Cheila missen wij je nog steeds en altijd. De dood heeft ons niet gescheiden. Jij hoort erbij en bent en blijft bij Dodie, Athos, Berilo, Cheila, Jahroah een onderdeel van ons gezin.
Er valt je NIETS aan te rekenen. Wij zijn niet boos en zullen nooit boos op je zijn. Jij maakte geen fout, wíj maken fouten – niemand is perfect - en vragen ook om vergeving in wat wíj fout hebben gedaan. Immers… er bestaan geen perfecte ouders en perfecte baasjes moeten ook nog geboren worden.

Met Berilo was het héérlijk!

Maar nooit zullen wij vergeven de mensen die jou hebben gemaakt zoals je bent geworden:
zij hebben je geschopt,
zij hebben je mama ontzegd,
zij hebben je als klein peutertje Den Haag in geflikkerd,
zij hebben van jou een slachtoffer van gemaakt waardoor je een psychisch wrak was, een hermafrodiet met waarschijnlijk een vieze duivelse gemene PIJNLIJKE tumor in je prachtig volmaakte hoofdje.
Zij zijn het die wij aanrekenen waarom jij Cheila aanviel. Zij zijn de schuldigen waarom jij “papa” aanviel waar jijzelf van schrok omdat jij WIST dat dit je leven zou kosten. Jij bent het grootste slachtoffer...

En als we dit alles van te voren hadden geweten, hadden we je toch een huis gegeven! Ja juist dán! Denk je nu werkelijk dat mijn verdriet en gemis over is omdat je niet meer tastbaar bent? Dat wij jou vergeten? Jouw liefde, bescherming en warmte? Ach lief Vriendje van me, mijn Boortje, mijn Boriiiiieeejjaaaas … ik zit echt in rouw en verdriet en diep in mijn hart weet ik… dat gaat NOOIT meer over.

En de wraak op deze beesten… mijn Kereltje… laat dat maar aan de Schepper over… door hen weet jij niet eens wat volwassen-zijn betekent!

Wij houden van je en zullen jou nooit vergeten. NOOIT.

Jouw liefhebbende “mama” en “papa”!

Wish You Where Here