|
|
Afgelopen maandagavond is op een drama met Cheila afgelopen. Gezellig avondje dierenarts (serieus gezellig) gehad. Herders aan de lijn met Alexander en Cheila in haar buggy! Zo wandelden wij naar de dierendokter. Daar hebben zij hun check-up gehad en de nodige jaarlijkse inentingen. We kregen hun wormenkuur mee en Cheila kreeg voor het eerst een steroïdenspuit. De dokter had wel het goede nieuws dat Cheila ZEER gezond is en NIET verlamd zal worden, ondanks haar heupkwaal. Daarna zijn wij naar vrienden geweest, lekker wijntje erbij en ik dacht nog dat we een zeer goede avond hadden. Die nacht, dankzij - volgens Alexander - HSP kon ik niet slapen en ik wist maar niet waarom. Piekeren deed ik niet, ik d8 geen last te hebben van mijn HSP. Maar juist door mijn HSP voelde ik blijkbaar aan dat er iets aan de hand was zonder dat ik het zelf voor kon kiezen, liep ik naar beneden (iets wat ik 's nachts nooit doe). Ik ging aan de keukentafel zitten en was al wat geïrriteerd dat Alexander me achterna kwam. We gingen thee drinken aan de keukentafel om te achterhalen wat er aan de hand was en we konden er geen vinger achter leggen. Wat mij op een gegeven moment opviel was dat de herders om ons heen draaiden, zoals altijd, maar Cheila was in geen velden en wegen te bekennen. Dát voelde niet goed en ik snelde de woonkamer in en vond daar Cheila DOODZIEK. Ze lag in de welbekende Bambihouding, maar gaf geen sjoege om zichzelf op te trekken en keer me met haar oogjes echt aan van: ‘mama, help me’, maar oogcontact kon ik moeilijk met haar maken. Ze kon echt niets meer, ze LEEK blind, verlamd, heel akelig en zelfs op de kleed bij het toilet kon ze niet op haar beentjes blijven staan. We hebben haar met de herders mee naar boven meegenomen. We kwamen snel achter dat ze daar naast ook pijn had. Vervolgens hebben wij haar tussen ons in op bed gelegd, waardoor zij eindelijk rustiger werd (haar ademhaling was te extreem, waardoor zij zo hijgde dat haar tong op een ongezonde wijze langs haar mondje eruit lag). Na een half uurtje op de kleed gelegd en Cheila is wonderwel in slaap gevallen. Ik hield rekening ermee dat ze niet meer wakker zou worden. Dit keer dus een dramatisch kampeerfeestje. De volgende morgen, we hebben allen slechts 1,5 uur geslapen (pas rond half zes sliepen wij en Cheila en de herders). Ik stond op en probeerde Cheila wakker te krijgen, dat lukte, maar ze weigerde zich op te trekken en bleef languit liggen. Ik heb haar eten naar boven gehaald, en ze heeft rechtop liggend gegeten en gedronken. Ik had ondertussen een handje tsedoke gegeven, 5 Tehilliem opgezegd en voor Cheila gedawnend. Ondertussen kwamen wij er achter dat zij aan een kant van haar gezicht en kraag drijfnat was. Dat was verklaarbaar waarom zij zo veel dronk. Alexander besloot met behulp van eens sjaal onder haar heupen haar uit te laten. Nog geen 5 minuten ging de telefoon; Alexander. "Kijk uit het raam en zie wie er aan komt lopen". CHEILA. Ik rende in mijn ochtendjas naar buiten. Direct naar de dierendokter gegaan om haar een check up te geven en we zagen haar steeds sterker en vitaler worden. De dokter noemde dit 'op het nippertje' en ze zou een vreselijke migraine gehad hebben en veel pijn gehad hebben. Migraine kan in zulke gevallen fataal voor Cheila zijn. Ws. een te hoge dosis steroïde, wellicht. Ik ken - niet door eigen gebruik, maar door mijn sport - steroïde en ondanks we nieuwe afspraken over steroïden hebben gemaakt, was ik toch bang voor iets anders... gisteravond werd dat bevestigd... HAAR WORMENKUUR (een nieuwe die ze nog nooit had gehad) was de boosdoener. Meestal kan je een of 2 bijwerkingen krijgen op een medicijn, maar ALLEMAAL komt praktisch nooit voor. Cheila wel! EN... er werd gemeld dat collies met een bepaalde MDR1gen-afwijking extra gevoelig voor die bijwerkingen zijn... Snel mijn dierendokter vandaag mailen, zodat hij hier van op de hoogte is. Niet dat Cheila per se een MDR1gen lijdster is (misschien juist wel), maar wel vermelden waard. Trouwens, we hebben een fantastische dierendokter. Daar ligt het absoluut niet aan. Cheila is naar mijn idee door Tehilliem genezen. En dan kan ik zo drie geleerden noemen die mij hierin niet mesjogge vinden: Rabbi Akiva, Rabbi Nachman en de grote Ari'Z"L! Alexander heeft mijn HSP de hemel in geprezen en hij zei: “jij hebt ECHT HSP en het is ons goed uitgekomen. Hierdoor wist je op zielniveau dat Cheila je nodig had en daarom kon je niet slapen en daarom liep je naar beneden wat je nooit doet en daarom kon je haar helpen”. Cheila
is de missing link tussen al onze honden die wij
in ons gezin hebben gehad. Zij heeft Berilo, Poekie en Borias gekend,
maar ze is nu ook de ba(as)sis van dit huidig roedeltje. Als deze
missing link wegvalt, dan is het enige schakeltje die tussen ons en
Berilo en Borias staat weg. Die wetenschap heeft mij harder doen dawnen
en de laatste keer in Israel een briefje in de Kosel doen leggen.
Enne… je snapt dat ik Sjabbesmorgen toen de Aron open was met
de Torarollen dat ik Hasjem nog eens bedankt heb!
|
|
oek:
honden...
|
