Mijn Mistral Nora (04-apr-2011)

Mistral Nora

Een maand of wat geleden zat ik op zolder oude foto's door te spitten van mijn kindertijd. Eigenlijk was ik heel gericht op zoek. Ik zocht alle foto's van Mistral Nora, mijn Welshpony met Arabisch bloed. Ik heb niet overdreven veel foto's van hem, maar wel genoeg om helemaal terug in de tijd te gaan en bepaalde emoties weer te kunnen herbeleven en zoals ik nu schrijf, hem nog zelfs ruik.

Wodam

Ik was nog best klein toen ik op ponyrijden ging. Ik was een jaar of 7 en wilde de voetsporen van Erik volgen, die iedere zaterdagmorgen op de manage was en ponyrijlessen volgden. Zijn lievelings pony was de vurige Welsh Kamahl en zijn tweede keus was Wodam [nee, niet met een 'n', echt met een 'm']. Hoe vaak kwam ik hem beneden onder de brievenbus 'kotsmisselijk' tegen omdat hij weer van Kamahl afgedonderd was. Toch bleef hij zijn lievelings pony trouw. Het was Kamal voor, het was Kamahl na.

Op ponykamp op onze manege sliep mijn bouvier Ietje [Ida; Lydia Blablabla van de Blablabla] bij mij op de kamer. Kan me nog herinneren dat we vegetarisch moesten eten en voor het eerst at ik kaassouflés. Vreselijk vond ik het, terwijl ik het nu hartstikke lekker vind.

Ik was dus rond de 7 jaar toen mijn eerste lessen op - ik meen - de Shetlander Gerard was. Gerard was ook bijzonder. Heel eigenwijs, leuk gevlekt in lichtbruin en wit en kon goed bokken. Je moest altijd even zijn bui afwachten alvorens je wist wat voor uur je te gemoed ging. Als snel werd mijn lievelings pony - de witte Shetlander - Sonja, maar ook zij beviel me na een tijdje niet. Uiteindelijk werd mijn lievelings pony de donkerbruine Shetlander Kim. Hij was een mooi minipaardje. Wat best uitzonderlijk was, was Kim erg slank van postuur. Hij was vreselijk lief en deed alles wat je wilde. Echt een schatje.

Regelmatig met koninginnendag stelde de manege pony's ter beschikking om kinderen gratis kennis te laten maken met ponyrijden. Deze keer nam ik Sonja mee.

Op een dag - ik reed in de beginjaren op woensdagmiddag [wat wilde ik graag spijbelen, maar mijn moeder zag er op toe dat ik echt ging] - mocht ik niet op Kim.Kim was... bezet [zoals wij dat noemden]. Ik mocht kiezen: Kamahl of Mistral Nora. Ik herinnerde me de ervaringen van Erik op Kamahl maar al te goed, maar ik vond het ook doodeng om op Mistral Nora te rijden, want over de vurigheid van Kamahl gesproken.... Kamahl mocht wel graag bokken [en vals lucht happen via de palen van de omrastering van het weiland], maar Mistral Nora vond het super om zijn tandjes op het bit te doen en dan lekker zijn beentjes te strekken. Met andere woorden: Mistral Nora vond het zaaalig je de stuipen op het lijf te jagen door of vandoor te gaan of net als Kamal achterwaarts te gaan [Kamahl sloot vervolgens af met flinke negingen om te bokken waar kleine kindjes zoals ik niet op zaten te wachten].
Mistral Nora of Kamahl. Kiezen tussen twee enge kwaden... Ik koos uiteindelijk voor Mistral Nora. Met een kloppend hart steeg ik op.

Links Mistral Nora en rechts Kamahl, de pony waar Erik het liefst op reed...
Mijn schildpad-zwerfkat Moortje, die jaren lang op de manege dagelijks verzorgde, was ook een vertrouwd en graag gezien gezicht van de manege, waar ze tot haar dood woonde. Zij volgde ons regelmatig wanneer ik met Mistral Nora in het park ging rijden!

Hoe de eerste les op Mistral Nora ging, weet ik echt niet meer, want we spreken echt over ruim 30 jaar geleden, maar wat ik me wel nog heel erg goed herinner en mezelf ook echt in herken was het enthousiasme toen ik na mijn eerste les op Mistral Nora van hem afstapte. Hoeveel ik van Kimmie hield, maar Mistral Nora was het. Hij zou mijn verzorgpony worden en ik wilde ook graag van een keer in de week ponyrijden graag naar twee keer in de week.

Een gewone zaterdagochtend [1 dag voor mijn 12e verjaardag] tijdens de les. Links bovenin voltes draaien, bovenin recht aan de teugel rijden, links onderin zijwaards, onderin rechts paar cavaletti pakken.

De jaren daarna werd ik erg fanatiek in het ponyrijden. Mistral Nora en ik vormden een grandioos team. De ene wedstrijd in de regio naar de andere wonnen we of we werden zo nu en dan een sterke tweede. Onze grootste overwinning was tegen de gelijkwaardige zwarte pony, met het uiterlijk van Mistral Nora, Kazimier. Kazimier was van de militaire basis en dat was - net als Mistral Nora - een grandioze pony waar erg moeilijk tegen te competiteren was. Wij wonnen op de Caprilli Proef.
Mijn laatste wedstrijd was op mijn 13e of 14e; de Crosscountry. Mijn moeder was er nog bij met mijn vader. Ik kwam achter dat Mistral Nora de 18 jaar al ver gepasseerd was en dan mogen paarden niet meer aan officiële wedstrijden deelnemen, ten minste, dat was in die tijd.

Jaar daarna werd Mistral Nora van mijzelf met afspraak dat hij nooit doorverkocht zou worden en altijd uiteindelijk of bij mij of bij de oorspronkelijke eigenaar. Ik nam, samen met nog een meisje van de manege die dezelfde constructie hanteerde, onze pony's mee naar een nieuwe manege voor prive-eigenaren. Hartstikke chique leekt het ons. Maar daar waren onze pony's niet mee gebaad. Binnen 6 weken stonden zij weer in het weiland en kudde waar zij hun paardenhartjes aan hadden verpand. Mistral Nora bloeide weer op en werd weer de oude, maar ook weer nam hij zijn rol als leider van de kudde weer op zich.

In het park, onder aan onze flat, naast de manege!

In 1996 is Mistral Nora, inmiddels weer geheel terug aan de eigenaar omdat ik niet gezond ben, onverwachts overleden op hoge leeftijd [25-30]. Op zich niet gek, want ik weet wel dat toen Mistral Nora nog van mij was en op die prive-stal stond, dat ik informatie had vergaard voor de paardenrusthuis 'Stichting de Paardenkamp' in Soest, maar met die ervaring dat hij heimwee-gevoelig was, heb ik er van af gezien. Nu ik dit schrijf zal ik na Sjabbat me aanmelden als begunstiger, in nagedachtenis van Mistral Nora! Wat een goed idee!

Mistral Nora wist dat ik vreselijk veel van hem hield en voelde zich echt geliefd en dat was wederzijds. Hij had de volgende kenmerken die ik daarom niet vergeten wil:
* Straatvrees, maar ook angst voor trailers.
* Kon geen haver hebben, want dan werd hij nog veel vuriger.
* Voor onbekenden in het weiland uiterst agressief.

Mistral Nora geeft hier een voetje...

* Heel intelligent, want hij leerde van mij voetje geven voor eten, hinniken op commando en zijn halster in zijn mond te nemen en deze weg te gooien.
* Mistral Nora scoorde hoog zowel op dressuur en springen. Hij was een dikke 'M' pony en ik moet zeggen, dat niveau hebben we samen bereikt.
* Vond het heerlijk met mij zonder zadel, de honden en onze zwerfkat Moortje door het park te sjeesen.
* Had soms op zaterdagmorgen een bijbaantje: assistent krantenbezorger van mijn vriendinnetje toentertijd: Christel.

Boven en beneden: Toen Mistral Nora nog op dat privestal stond, kwam ik iedere dag om met hem tijd door te brengen.

Wellicht zijn er nog meer kenmerken, maar het is al zo'n tijd geleden... misschien kom ik binnen paar dagen nog op wat leuke punten of verhaaltjes.

Ik besluit met de vriendenlijst van Mistral Nora die wij samen hebben zien komen en gaan:
Wodam,
Gerard [heb ik ook een bijzonder verhaal over],
Sonja,
Kim,
Pollie,
Kamahl,

Mr. Po,
Scukky,
Dusty,
Lady,
Joury,
Musty,
Pilates [dat paard had een schofthoogte van 180 cm.!!! en wonderwel, hij was alleen bij míj rustig bij het inrijden en kappen van zijn hoefjes. Ik klom via een stoel en dan de stijgbeugels op zijn rug]
Lundi,
en nog een klein aantal.

Laatste keer dat ik gereden heb was bijna 10 jaar geleden. Met een meisje uit de buurt die Berilo verzorgde en meenam met kranten lopen. Zij reed toen ook paard en ben toen een keer met haar - toen al na tien jaar - wezen paardrijden. Ik kreeg toen de meest slome paard die je kon verzinnen. Leuke was, toen ik haar besteek en op haar reed, heb ik in het tweede uur vriend en vijand verbaads door haar flink te laten springen. Niemand had verwacht dat zij dat kon en ik? Ik liep bijna 10 dagen niet meer van de pijn, hehehe.

De Spaanse Rijschool: