Knock, knock, Home Gedenkplaats Fotoalbum musicbox Links

Moedertieners [24 mei 2011]

Wanneer je zwanger bent en nog geen 18 jaar, dan val je onder de categorie 'tienermoeders'. Maar heb je ooit over de 'moedertieners' gehoord? Ik niet, maar nu wel, want ik heb naar mijn idee dit woord bedacht. Dit betekent dat ik de definitie van dit begrip ook mag geven en deze luidt: "moedertieners zijn moeders die als tieners gedragen". kort, simpel.

Soms denk ik - wellicht door mijn vrome Joodse leven - dat ik wereldvreemd begin te raken. Begin mei las ik in de Telegraaf dat twee dames van GTST, wat ik eeuwen gevolgd heb, maar eeuwen geleden besloten heb met die onzin te kappen, een leuk concept op de markt hebben gebracht. Iets wat naar mijn idee extravagant is en wellicht niemand echt de lef heeft dit te dragen. Aangezien - zo rendeerde ik - het naar mijn mening het mooist bij donker haar pas [like me] dacht ik: dit is iets voor mij, zij het niet om dagelijks te dragen en uitaard wel op een 'kuise manier'. Het zijn oorbellen met bloemen eraan. Leuk! En net als Madonna in de eighties - die ik toen 'adoreerde' - liep ik ook met ene kant een grote oorbel rond [met daarboven iets bescheidenere] en aan de andere kant drie bescheiden knopjes of zelfs niets. Dus geheel orgineel is het concept niet om één oorbel te dragen, ware het niet dat die bloem toch wel erg uniek is. Ik dacht: tis me te duur, ik koop het niet. Maar wel in de achterhoofd: als dit geen succes wordt, dan pas koop ik er één.

Nou, zo wereldvreemd lijk ik enerzijds inderdaad wel te zijn: achter 'modefeiten' aanhobbelen [wellicht vind ik het te oninteressant wat 'in' is, want ik heb áltijd aan mijn eigen kledingstyle gehouden], want het schijnt al een tijdje hartikke in te zijn. Opeens zie ik die oorbellen - van de meeste neppers, vandaar dat de twee meiden van GTST terecht flink op de kast zitten - OVERAL. Allemaal tieners, blond, donker [blijf erbij dat bij donker zo'n oorbel 100 keer leuker staat, omdat die felle kleuren van die bloemen gewoonweg mooier afsteken] iedereen draagt zo'n oorbel die een beetje erbij wilt horen. Heel normaal. Ik ben ook een puber geweest, zij het nogmaals dat ik wars ben van van modegrillen en tot op de dag van vandaag alleen nog een beetje op de 'kuise' wijze laat inspireren door Madonna uit de eighties en de 'huidige Kylie' [zie rechts], en ik kan me dat wel degelijk inbeelden. Maar wat ik niet begrijp zijn de MOEDERS van die tienermeisjes! Vrouwen van in de veertig/vijftig lopen ook met die oorbellen rond! Toen ik bij een er naar wees zei ze gekscherend: 'Van mijn dochter. Leuk he?" Ik trok mijn wenkbrauw op en zei beleefd: bij jouw donkere haar staat het beeldig. Ik meende dit oprecht, stond haar beeldig, maar ik snapte er verder niets van.

Paar dagen later, nog een moeder in de buurt die met zo'n oorbel in haar lel rondliep. Haarkleur: perfect, maar met haar hippe superkort haar: geen gezicht. Ik ben toen gaan nadenken. Wat is er toch met de vrouwen van mijn generatie aan de hand? Wanneer je weet dat het mode is onder de leeftijd van je dochter, dan zou naar mijn idee de belletjes moeten rinkelen: "IK BEN TE OUD. Die tijd is VOORBIJ." Vandaar, beste kijkbuislezertjes van mijn blogje, ik WIL die oorbel geen eens meer nu ik wéét dat het een rage is tussen de tieners [weer een vorm van wereldvreemdheid en naïviteit dat ik dacht dat zo'n trend door twee dametjes van GTST aangezet onopgemerkt zou blijven, waardoor ik wel apart zou zijn *bloos... level van naïviteit zakt verder weg...*

Gekscherend noemde ik zulke moeders bij Alexander 'moedertieners'. Moeders die populair willen zijn bij de vriendinnen van hun dochters, zodat zij bekent staan als die toffe moeder van 'die-en-die', maar ook het vergeten dat je eigenlijk vergankelijk bent. Dat je in je dochters ogen OUD bent *gniffel... gniffel*.
En let maar eens goed op [kijk mij apart eens naar jezelf of je partner]: je ziet moedertieners óveral en héél veel. In je buurt, een van de assistenten van je huisdokter, etc. etc. etc. Allemaal vrouwen van mijn leeftijd of zelfs ouder die heel belangrijk vinden hoe anderen over hen denkt. Eigenlijk hele onzekere vrouwen... want je wilt er zo graag bij horen bij een generatie die... ver achter je ligt. Triest... zo onzeker.

Ik had vorige week met mijn schoonmoeder nog over de steekpartij van bejaarden. Waarop zij zei dat bejaarde vrouwen met name heel asociaal kunnen doen door met hun rolators voor te dringen. Mijn schoonmoeder laat dat niet toe en zal er ook altijd wat van zeggen. Maar het punt is: mijn schoonouders behoren in een andere fase van hun leven. Zij zijn onder de bejaarden de jonge lui. De tieners van de moedertieners onder de ouderen. Dit geeft HOOP voor zulke vrouwen. Je komt op een punt des tijds dat je niet meer - zoals wij nu - tussen wal en het schip vallen. De bejaarde jongeren worden de tieners onder de bejaarden. Je moet alleen geduld hebben en zo gezond mogelijk leven zodat je dat punt ook kan en mag meemaken!

Tuurlijk moet je niet denken dat wanneer je ouder begint te worden dat je persoonlijkheid ouder wordt. Dat hoeft niet hoor, want nu ik de middelbare leeftijd over een paar maanden ga bereiken, blijf ik letter mijn papa's kleine meisje van '4' [Jodendom leert als iemand 3 jaar is, is hij op zijn 30e nog steeds dezelfde persoon, maar dan een niveau hoger]. Hij spreekt ook altijd over zijn 'dochtertje'. En dat klopt: dat ben IK, maar wel zonder uiterlijke kenmerken van een tiener *grijns*!