|
|
Israel moet op ons wachten (28 sept. 2010) Alexander en chassidim vorig jaar tijdens Chol Hamo'ed dansen in de bossen van Jeroesjalajiem. Vanaf 0:40 komt Alex in beeld. Laatste
weken mis ik Israel zo erg. Echt pijnlijk. Misschien komt het door
de feestdagen (we zitten nog midden in Chol hamo'ed van Soekkot-het
Loofhuttenfeest; net Rosj
Hasjana; Joods Nieuwjaar en Jom
Kippoer achter de rug). Een impressie van vorig jaar toen onze pleegdochter ook meeging.
Ook Alexander merkte laatste op dat hij misschien eerder alijah wilt doen dan we eerst dachten. Hij zei dat hij nu zo met me mee zou gaan om een reisje te maken, alleen dat kan niet. Tenzij wij tot een gepaste oplossing komen, dat Cheila onder geen beding onderlijdt. Wat opmerkelijk is, wanneer wij alijah doen, dan mogen de honden mee, zonder enig probleem, en ws. met dezelfde vlucht als die van ons. Maar mochten wij weer terugkomen naar NL, dan mogen de honden niet meer terugkomen. Ben ik blij dat ik ook Belgisch ben. Ik kan het via Brussel regelen om mijn honden weer naar NL in te voeren. Crazy world... Maar goed: Wanneer ik me hierover akelig voel, dan luister ik graag naar: Ethnix-Machar ani babajit; morgen ben ik thuis
Als ik moet kiezen, dan ben ik blijer dat Cheila nog leeft en erg naar haar zin bij ons heeft. Iedere morgen zeg ik wanneer ik haar als eerste begroet: "Dag Popje, ben je er weer? Doe je vandaag weer mee?" En als ik haar dan in mijn armen neem, dan weet ik waarom ik het doe...
|
|
|