Ik heb ooit als kind een rotervaring gehad bij de tandarts. Ik was amper kleuter af, met de vermelding dat ik voor alles bang was: pluisjes, veertjes, het opwinden van de klok, wanneer de liftmonteur de lift nakeek, maar ook voor… de boor. Met die wetenschap heeft mama een grote fout gemaakt: Hippeltje meenemen naar de tandarts en zelf als eerste gaan…

s

Daar gingen we, op de fiets, naar de andere kant van onze woonplaats. We gingen de behandelkamer in en ja hoor, mama eerst. Helaas voor haar, ze had een gaatje en zou ter plekke geboord worden. Paniek alom toen de tandarts zachtjes aan de boor pakte en hem aanzette. Ik hád het niet meer. Nu ben ik nooit een allemansvriend geweest maar ik vluchtte als een speer de behandelruimte uit de wachtkamer in en sprong van angst op schoot van een vreemde mevrouw. Oh wat was ik bang. Ik ben nooit meer gegaan. Nooit meer. Nooit meer… totdat ik …. 19 was!

Ja ik had echt angst voor de tandarts. Mij dunkt, op die leeftijd leg jij je basis hoor, dus ik ook, dus ik had álle reden om bang te zijn. Plus het feit dat ik door deze ervaring niet meer met de tandarts ben opgevoed!
Daar ging ik dan met mijn voormalige vriendje die toevallig dezelfde tandarts had als mijn ouders. Na vijftien jaar kwam ik terug bij de tandarts. Ik kan me nog vaag herinneren dat hij het voorval wel kon herinneren. Het was idd verstandiger geweest als mama mij eerst had gelaten, zodat ik boor – eng – tandarts als persoonlijke ervaring niet gerelateerd had.

Met zweetkakkies nam ik plaats in de stoel. Mens… vijftien jaar hoor! Dat kan nooit goed gaan. Zeker om het feit dat ik als puber wel een beetje gesmokkeld had met de onderhoud van mijn gebitje. Maar wat een verrassing alom! Ik had geen één gaatje. Maagdelijke witte tandjes. Prachtig gebitje. Dat moesten we vooral vasthouden, want die boor… die boor…
MAAR het is en blijft een tik tot de dag van vandaag: ik moet altijd als eerste na gekeken worden!!!

Ondertussen ben ik 10 jaar geleden van tandarts verwisseld en hij heeft altijd gezegd dat er maar weinig zijn met zo’n puntgaaf gebitje als die van mij! Maar helaas… na 34 jaar… werd ik gisteren ontgroend. IK HAD HET NIET MEER! Een gaatje. Ik wist het… ik wist het!!! Ondanks ik geen pijn had, had ik al járen een zwart vlekje op een kiesje van mij. En ik had daar zo nu en dan een ontstoken tandvleesje. Vreselijk. En in het voorjaar had ik al buikpijn bij het idee dat ik bij díe controle vast geboord moest worden en was dan ook een big surprise dat ik er weer doorheen GLIPTE (lett. met zo’n zwakke plek die er al jaren op zat).

“Ja, ik vrees dat je een gaatje hebt. Je moet geboord worden”. Het dreunde door me heen. Oh My! “Nee, daar komt niets van in, hoor!” was mijn eerste reactie. “Dan krijg je op later tijdstip een enorme last,” was het antwoord en Alexander zag het gebeuren: nu was hij es een keer niet zwaar de l*l maar ík. Altijd was de tandarts met enkele minuutjes klaar met me, raadde me dikwijls aan één keer per jaar te komen ipv twee keer en Alexander moet 60% van alle keren een nieuw afspraak maken, omdat hij vaak wat heeft.

Enfin. Wat nu? Weg laten rotten past niet bij mijn imago van “good-looking-girl”, maar boren? Geen optie.
“Ik geef je wel een verdovinkje”. VERDOVING? Dat is een SPUIT. No way!!! “Ik beloof je geen pijn te doen. Noch de prik, noch het boren”. Nu begon ik te trillen. “Dat heb ik wel vaker gehoord die beloftes dat iets niet pijn doet. Ik trap daar niet meer in hoor [denkende aan de interne-EEG die ik ruim twee jaar geleden heb ondergaan waar er glashard tegen mij gelogen werd]. Echter de tandarts, familievriend van Alexanders tante en tandarts van de kinderen van UJL, heeft me overgehaald om… te prikken… en… te boren…

Wat een ERVARING. Ik ben zo trots op mijn gevulde kies. Ik vond het serieus erg leuk! Verdoving voelde ik niets van! Laat staan het boren. En zo liev, de assistente die ene hand me de hele tijd over mijn arm wreef en met de andere hand mijn mond continu schoon zoog. En mijn tandarts. De held. Werkelijk. Bij íedere behandeling vertelde hij me exact wat hij deed. Ik werd overladen, werkelijk overladen met complimenten. Hij heeft ons uitgeleide gedaan… werkelijk fantastisch.

Conclusie: zolang het gaatje op een normale plek zit, vind ik het 1000x minder erg dan TANDSTEEN verwijderen. Ik ben vreselijk trots op mijn vulling. Die is prachtig WIT. Dat gekke blauwe plekje is na jaren eindelijk verdwenen. En de kans dat ik meer gaatjes krijg, Ach dat zal niet al te vaak zijn, want ik heb een prachtig sterk en mooi gebit. Mijn oma Josephine is, naar zeggen van papa, overleden zonder 1 gaatje in haar mond!