My impossible princess is back in town! (06-03-07)

Dat was afgelopen zondagavond even schrikken… na een heerlijke middagje feest in het bos, kon Cheila amper nog lopen! Alex wilde de honden voor het slapen gaan uitlaten, maar was binnen een minuut binnen: ‘onderzoek Cheila, dan ga ik Jahroah uitlaten’…en weg was hij. Daar stond ik dan met een mes in mijn hand om broodjes te smeren en Cheila stond verbaasd op haar vier stokjes (beentjes).

Ik liep naar haar toe en riep haar ondertussen bij me. Héél langzaam, stapje voor stapje kwam ze naar me toe. Heel instabiel. Ik heb alle stokjes goed nagekeken en overal zat kracht in. Na vijf minuten onderzoek heb ik mijn jas aangeschoten en voorzichtig naar de hoek gebracht om haar te laten plassen. Daar kwam net Alex met Jahroah aan. Ik zei dat ik Jahroah weer mee naar binnen zal nemen, zodat Alex Cheila eventueel naar binnen kon nemen. Na enkele minuten kwamen Alexander en Cheila thuis. Cheila hebben we direct in haar mandje gebracht en besloten de volgende ochtend de dokter direct te bellen.

De volgende morgen, gistermorgen, kwam ik met een bezwaard hart naar beneden. Geen Cheila die uit haar mand op mij zwaaiend met haar staart op mij wachtte, laat staan om vervolgens tussen mijn benen te kruipen zodat ik haar achterbeentjes op kan tillen om ze geheel te strekken (vindt ze altijd een héérlijke strekoefening op de vroege morgen of in de late avond als wij thuis komen). Niets van dit alles… ze lag in haar mandje… keek vreselijk blij en haar staart zwaaide en mijn hart brak. Alexander belde direct de dokter op. Ondertussen maakte ik ontbijt en gaf de honden eten en ondertussen dat Alex ophing riep ik hem. Cheila stond in de keuken op haar vier stokjes haar bakje leeg te eten. Ik wilde haar ontbijt op bed brengen! Oh wat was ik blij blij blij.

Ons ochtendtafereel: achterstokjes lekker oprekken.

De dokter zei dat zij zich te veel had in gespannen en veel rust heel veel rust moest hebben. Korte stukjes lopen. Dat betekent de hondjes apart uitlaten. 's Middags hebben we haar in de tuin - na een ingeving van Alexander toen ie Cheila uitliet - uitgebreid op teken gechecked. Want Alex vond dat ik het goed beschreef: ze liep eergisteravond alsof ze uit een narcose kwam of zoals Alex zei: alsof ze over ijs liep. Zo instabiel... stijf...

Dat apart uilaten hebben we tot en met vanochtend gedaan. Want vanochtend wachtte ze al op me, maakte gisteravond al pirouetjes toen ik haar even losliet buiten. En vanmiddag: kon alles weer! Ze draafde vooruit (deed ze gisteravond al, wat achteraf mij tranen in de ogen bezorgde want ik was zo ongerust), sprong over vieze natte plassen heen! Baroech Hasjem, wat ben ik blij dat ik morgenochtend haar achterstokjes heerlijk kan strekken, dat wij haar vanavond boven weer betrapt hebben (ze kan gewoon weer trappen lopen) nadat wij in de schuur waren.

My impossible princess is back in town!