|
|
 Een
pup lijkt op een baby.Hij blijf vol vertrouwen, ook nadat hij verraden is. Pam Brown Cheila is niet alleen aan de sneakers... (08-sept.-2010)
Als ik zeg: "het gaat goed met Cheila", dan zou je kunnen opvatten dat haar verlamming gestabiliseerd is.Niets is minder waar. Haar achterhand is praktisch verlamd. Ze kan zich nog redden in huis en in de tuin, maar daar leek alles mee gezegd. Gaat het dan wel goed met Cheila? Het gaat uitstekend met Cheila, het gaat zelfs BETER met Cheila. Cheila heeft een week of drie geleden van ons een hondenrolstoel heeft gekregen. De dierenarts was duidelijk: als zij dit accepteert kan zo nog een hele tijd mee. Een hond dat geholpen kan worden met haar verlamming, hoeft niet direct af gemaakt te worden, zolang het niet dieronterend is. En guess what... zoals wij al verwachtte: ons Popje is daar zo verschrikkelijk blij mee.
In het donker moet ze wel gezien worden, want Popje vindt het heerlijk om met 'mama' op het fietspad te huppelen. Ze blafte tegen de muur, zij sliep niet meer de nachten door (leek als of Alexander en ik een baby in huis hadden), ze raakte iets minder geïnteresseerd in haar omgeving (ik zeg duidelijk 'minder', want ze heeft altijd zich gemengd in ons hondengezinnetje). Aanvankelijk was de huisdokter van Cheila ook met ons eens dat zij niet aan het dementeren was, omdat zij ons goed herkent, weet waar we wonen, in huis de weg uitstekend weet, haar bijzondere vorm van eetlust niet verdween, etc. En het belangrijkste, als ze blafte of piepte, was ze tot reden vatbaar! Na haar ferm aanspreken - haast in gebarentaal, want ze is bijna stokdoof - hield ze haar klep. Sinds 10 dagen gebruikt zij haar rolstoel als looprek en ze draaf er keihard in (helaas kan je dat op het filmpje niet bekijken, omdat dit haar eerste kennismaking met de stoeltje was). Maar ze is er echt dolgelukkig mee. Waarom? Ze heeft al haar vrijheid weer terug. Ze kan weer overal op haar gemak snuffelen (dat doet ze ook weer zoals vanouds waardoor de rondjes tegenwoordig, like old time's sake, een eeuwigheid lijken te duren), maar vooral... Toen Cheila moeilijk nog haar evenwicht kon houden, deed zij haar drukje een keer per dag. Doodnormaal zou je denken. Ze plaste altijd op de terugweg. Ook normaal. Nee. Pas toen ze in haar stoeltje loopt, doet zij vaker een drukje, als ze moet direct op het gras en plassen doet ze ook nu direct en zovaak ze wilt. Onder aan de streep: Cheila werd down, werd dat gelummel met lamme beentjes zat en niet zo´n klein beetje ook. Ze kon niet plassen en een drukje doen wanneer zij wilde en dat frustreerde haar enorm. Zij moest haar zelfstandigheid al opgeven en zij accepteerde al volledig dat Alexander haar dagelijks naar boven en naar beneden moet dragen (koddig gezicht overigens, want als Alexander dan op de trap met haar in zijn armen loopt, dan beweegt zij haar voetjes als of zij helemaal zelf loopt en Alexander bestuurt), maar niet haar drukje kunnen doen wanneer ze wilde, ging zelfs Popje te ver. En wij wisten dus niet dat het piepen en blaffen teken was: "Ik moet naar buiten!" Nu participeert zij weer, omdat ze zich beter voelt, met het spel met de herders, zij het liggend, maar ze doet weer mee en daagt weer uit. Ze heeft haar jonge gezichtje weer terug *Motek, let op wat ik hier dus zeg*. Van de week zei iemand uit de buurt: "ze heeft nog zo'n jong koppie". Klopt, maar dat was afgelopen zomer anders. Motek, die Cheila kent zolang zij al onze pleegdochter is, schrok volgens mij een beetje van haar toen zij met Josephina paar weken geleden bij ons een dagje kwam. Sinds zij definitief buiten met een rolstoeltje loopt, is al haar psychische klachten weg! Ze draait binnen in huis van blijdschap weer pirouetjes en door haar lamme beentjes laat zij zich spectaculair vallen. Helaas zullen we, waarschijnlijk, niet meer naar Israel gaan zolang Cheila leeft. Cheila heeft megaveranderingen met haar zware handicap (ms-variant van honden) niet nodig. Haar lichaam doet haar geen pijn, maar haar hart mag ook onder geen beding breken... Cheila's
kennismaking met de rolstoel.
Inmiddels
heeft Cheila al geleerd lans paaltjes ed. te lopen.
|
|
oek:
Even
wennen hier. Maar al snel wist ze wat ze er meer aanmoest (zie filmpjes).
Het
ging niet goed met Popje, omdat zij psychische klachten ontwikkelde.
Wat
waren die psychische klachten? 
|
