De eerste sjeitel die ik ooit op had. Dat was in juni.
Deze sjeitel zal mijn tweede sjeitel worden. Maar sjjjsttt... nog niets tegen Alexander zeggen, want hij weet dat nog niet, hehehehe. Ondertussen heb ik van de rabbijn van wie wij de minhag volgen toestemming gekregen een sjeitel aan te schaffen met de lengte van mijn eigen haar!

In de Tora (in Sjmot/Exodus) kun je opmaken dat een Joodse vrouw altijd hoofdbedekking moet dragen. Vandaar dat wij - wanneer wij getrouwd zijn - dit verplicht zijn middels een hoofddoekje of sjeitel (Jiddisch voor pruik). De Shulchan Aruch leert ons dat Rabbi Joshua Boaz ben Simon Baruch, (d. 1557), ons vrouwen toestemming geeft een sjeitel te dragen…. Ik ga binnenkort hier maar eens nog dieper in duiken en een mooi artikel over schrijven.

Sjeitels dus. Sjeitels hebben mij het laatste jaar heel wat uurtjes denkwerk teweeg gebracht, want laten wij eerlijk zijn, het haar vertelt over de karakteristieke trekken van een persoon. Ik heb nooit direct mijn hakken in het zand gezet. Wel met betrekking tot het dragen van hoofddoeken. Aan dat idee moest ik echt wennen, niet wetende dat ik op een punt des tijds ook een sjeitel mag gaan dragen ipv een hoofddoek. Dit betekende dat ik mijn vriendinnetje Lea moest gaan vragen hoe haar sjeitel van binnen uitziet. Ook wilde ik weten hoe zij zonder sjeitel is. Ik moest snuffelen, leren en vooral met het idee leren leven dat zonder hoofdbedekking als het ware je het gevoel geeft als of je zonder kleren over straat loopt. Dit is een preces - zeker als je niet in orthodoxe kringen bent opgegroeid - dat je stap voor stap moet volgen, praten, kijken en vooral luisteren en vragen stellen.

Zoektocht begon bij Lea. Lea heeft mij alles laten zien wat ik wilde weten. Ook de hoe's en de waaroms. Vergeet niet, ik mag wel tegen de 40 aanhangen, maar in deze ben je nog een klein meisje dat halachisch opgevoed moet worden en dat meisje zit vol vragen. Naast Lea sprak ik al het laatste jaar ook met de rebbetzin van een van de opperrabbijnen (en een keer zelfs met een van hun dochters) over. Vragen over wat de voor en nadelen van een hoofddoekje en sjeitel zitten. Zowel aan de rebbetzin als aan Lea heb ik mijn algemene bezwaar voor het hoofddoekje neergelegd. Het lijkt als of ik dan tot een ander geloof zou behoren wanneer ik continu een hoofddoekje draag. Ik krijg - ongeacht wij hoofddoekjes anders dragen – ongetwijfeld de vraag of ik vanuit mijn vaders achtergrond soms (toch) moslima ben geworden. Gelukkig kreeg ik hier meer dan gelijk in, dus in NL zal ik merendeels een sjeitel dragen. In Israel zal ik naar waarschijnlijkheid weer veel vaker naar een hoofddoekje grijpen dan hier, want hoofddoekjes zitten lekker en staan best hipperdehiphip. Rebbetzin gaf daarnaast ook het feit aan dat vrouwen met name een sjeitel dragen, zodat men zeker is dat het haar met weer en wind bedenkt blijft. Hoofddoekjes kunnen in bepaalde omstandigheden dus geen halachische zekerheid bieden.

Mijn bezoek aan 'mijn' sjeitelsjop in Ge'oela afgelopen oktober.

Met het bovenstaande wetenschap ging ik het afgelopen jaar dus op sjeitel-jacht gegaan. Mijn jachtgebied was één sjeitelsjop en wat websites, maar… woensdag 13 janurai heb ik mijn eerste sjeitel aangeschaft [ondertussen lonk ik naar een sjeitel bij een Amerikaanse sjeitelmacher met ook een Bedats-herscher]: . Hij is peperduur, want hij moet net zo mooi zijn als mijn eigen haar, maar het moet ook een herscher hebben, want anders zit ik met Aziatisch haar [en die heb ik al] opgescheept waar akelige zegenspreuken van andere geloven overheen gesproken kunnen zijn nadat de meisjes aldaar voor geld hun haar verkochten. Enfin, Alexander weet het nog niet, maar mijn tweede heb ik voor mijzelf ook al gekocht... hoewel, hij weet dat ik hem in mijn gedachten gekocht heb

Maar hoe kijkt men over het algemeen tegen een sjeitel? Ik discussieerde in mezelf met de stellingen op Joodse fora mee:

De volgende 2 stellingen over sjeitels houden mensen het meeste bezig:
1. In veel gevallen mooier is een sjeitel mooier dan het echte haar (vooronderstelling van sommige mensen: het gebod op haarbedekking is gegeven om de vrouw in kwestie lelijker te maken).
2. Een sjeitel is niet van echt haar te onderscheiden (vooronderstelling: het gebod op hoofdbedekking dient om voor de buitenwereld onderscheid te maken tussen gehuwde en ongehuwde vrouwen).

Hier wordt mijn haar opgemeten voor de bestelling van mijn sjeitel die in maart voor mij klaar ligt... Dit was dus vorige woensdag... precies een week geleden.

Decisions, decisions, decisions, ik droomde er bijna van. Hoe kan ik een stelling maken, als ik er zo weinig van af weet? Dus heb ik me voorgenomen er voor te zorgen dat ik de basis over de sjeitel zou leren en weten. Dus ik kwam zo uiteindelijk met de mening dat ik me met punt 2 een beetje vinden. Punt 1 niet helemaal dan alleen dat het een punt zou zijn, zoals je met Jom Kippoer ook geen kunstleren schoenen mag dragen of een glas Kokosmelk zonder de kokosnoot bij jouw vlees mag drinken. M.a.w. als ik een sjeitel draag, kan ik mijn omgeving in verwarring brengen dat de sjeitel gewoon mijn eigen haar is. Ik weet niet hoe dit zit, dus I'll go with the flow en geniet ervan dat we dus wel mooie sjeitels mogen dragen. Rest van punt 1 vond ik mesjogge, want ik zou wel graag een halachische punt over dat de vrouw lelijker moet zijn geciteerd willen zien, want eigenlijk geloof ik daar helemaal niets van, omdat ik dit in het Jodendom niet ken: vrouwen lelijker, vrouwen als het ware "onderdanig" aan haar man. Mijn ervaring is toch écht het tegendeel, maar goed. Mijn eigen haar draag ik gewoon eronder, er wordt niets afgeknipt, zoals de meeste vrome vrouwen in Israël. Toch schijnt het volgens mijn vrome bronnen – ik spreek over vrome vrouwen die in Ge’oela in Jeroesjalajiem wonen – gewoon lekker lang haar onder hun sjeitel of hoofddoek te dragen. Zal even wennen zijn, maar zelfs in de seculiere wereld lopen rijke dames met div. pruiken rond en dat met hun lange ongeknipte haren eronder.
Maar einde van dit liedje: een goede sjeitel veel mooier is dan een pruik... een pruik zie je, een goede (!) sjeitel niet.

Deze sjeitel is model voor mijn sjeitel.
Feigi is idd de beste en ik raad iedereen aan bij haar je sjeitel te kopen!

Uiteindelijk was ik eruit: ik wil, nee ik moet een sjeitel. Ik begon de leuke dingen in te zien. Ook eerst het praktische: je haar zit altijd goed, je kunt net zo goed leuke kapseltjes met haarlak, speltjes, krullers aanmeten. Nadeel: goed opletten wat je koopt [herscher!] en dat je in NL niet even je sjeitel bij een sjeitelmacher kan droppen. Daarvoor kun je op zijn minst in Antwerpen terecht. Aangezien ik als Belgische Nederlander of Nederlandse Belg nog steeds niet in mijn leven in Antwerpen ben geweest [ja echt, maar ondertussen moet ik mijn kop breken wanneer ik - op straffe van gevang of geldboete - voor Brussel moet stemmen], zal Israel voor mijn de eerste halte en eindstation voor mijn sjeiteltje zijn.

Mijn sjeitel!

Met dit gegeven naar Lea. Lea weet raad. En Lea wist raad. Eerst heeft ze me meegesjlept naar de sjeitelmacher. Ik mocht daar heerlijk neuzen en ik was zo verrast! In alle kleuren, maten en kapsels... nooit geweten. Wat een wahala voor dames! En heerlijk geen geneus en gegluur van mannen. Je kunt heerlijk je eigen koers varen hoe jij erbij wilt lopen. En als je net als ik naar een goede macher gaat, dan weet je zeker dat de sjeitel goedgekeurd wordt. Na mijn eerste bezoek aan de sjeitelmacher, heb ik door Heny mijn haar laten afknippen naar de lengte van de sjeitel die ik ambieer. Vervolgens de foto met mij met de sjeitel [weliswaar niet de mijne, maar als voorbeeld] naar mijn Rav gegaan en zowel hij als zijn vrouw vonden de sjeitel echt 'ikke' en kreeg de toestemming dat ik met die lengte een sjeitel mocht laten aanmeten.

Tijd later ben ik weer naar de sjeitelmacher - ze heet overigens Feigi - gegaan, om mijn sjeitel te gaan bestellen! Bij Feigie kregen wij een heerlijk kopje koffie en het feestje kon beginnen. Ik had iemand meegenomen om te overtuigen dat er een mooi alternatief voor haar hoofdoekje bestaat: SJEITEL! Ik heb haar kunnen overtuigen. Nu zij ook de ‘magie’ van de sjeitel heeft gevoeld, kijkt zij heel anders tegen de sjeitel aan. Na het opmeten van mijn hoofd en haar, mocht ik nog lekker 'spelen' met een andere sjeitel. Want geloof me, de prinsesjesgevoel van je jeugd komt bij de sjeitelmacher helemaal naar boven!

Uiteindelijk is mijn sjeitel is prachtig geworden. Ik had hem iets langer gewenst, dat heb ik ook gelijk nu laten opmeten voor de volgende keer, maar ik ben er wel echt blij mee. Ik ga strax beslagen ten ijs mijn religieus huwelijk in!

En de fotosessie met/van mijn sjeitel??? Die komt na een punt des tijds wel, wanneer dit gepast is. Leuk verhaal!