Onze eerste Sjema': in Parijs 2003 (16-jan-2011)

Soms mis ik de tijden wel dat wij met onze (schoon)papa en -mama op korte vakantietripjes gingen. We hebben een tijdje geleden er weer over gehad om het te doen en met enig aanpassing voor kasjroet zal dit ook best lukken. Anyways... in 2003 was kasjroet nog niet ter sprake en op een dag werden wij door onze verregende (schoon)ouders uit Frankrijk gebeld met de vraag of wij onze koffers wilden pakken, mijn vader wilden bellen als oppas voor de honden, omdat zij nu in de auto zaten vanuit Frankrijk en weg geregend zijn. Zij wilden de auto terugbrengen en met ons de Thalys pakken en een paar dagen in Parijs doorbrengen.
Zo gezegd en gedaan. Binnen 72 uur na het telefoontje stonden wij einde van de ochtend van 25 juli in hartje Parijs. Niet wetende dat hier onze heimwee naar het Jodendom zou gaan beginnen...

De mooiste plekjes hebben wij bekeken. Van de Notre Dame (wat we nu niet meer mogen bezoeken) tot aan de Sacré-Cœur tot aan Vauban Hotel des Invalides, enz. Ik vond de metro geweldig. Je stap in en binnen een korte tijd zat je aan de andere kant van de oude centrum - die niet eens zo groot is, omdat alles op een loopafstand van elkaar staat! Omdat wij toentertijd nog in de Notre Dame mochten komen (niet wetende dat dit de eerste en de laatste keer zou zijn) heb ik daar binnen behoorlijk geschoten. Ik vond het er eng en indrukwekkend tegelijk. Ik voelde een eeuwenoude gruwel, hoewel de plaats erg mooi is, is dezelfde plaats letterlijk maar ook spiritueel enorm en extreem duister. Ik benadruk deze woorden, omdat ik het ook ervaren heb. Het fascineert me tot op de dag van vandaag! Waarom? Omdat schoonheid en slechtheid op en in één plek te vinden is...

(Esplanade des Invalides links) Ook de Vauban Hotel des Invalides (rechts), waar de tombe van Napoleon staat (het dak is van echt bladgoud), had indruk op me gemaakt. Ik was zo verbaasd dat Napoleon zo 'goed' was voor Joden. Napoleon zei eens, toen hij de Joden in Parijs tijdens Tisja Be'Av op de grond zag zitten, huilend om de Vernietiging van Bejt Hamiqdasj en andere vreselijke rampen, zei hij: ‘Ik zweer dat deze mensen een succesvolle toekomst hebben. Want waar is nog zo'n volk die al 2000 jaar zonder hoop op te geven kunnen rouwen?' (Bron)
Ter plekke steeg hij in mijn aanzien... en liep zo de rest van mijn tijd door Parijs heen met het gevoel: 'wat een lieve man. Er bestaan dus ook 'goede' dictators'. .. zo naïef ik natuurlijk was, want er zat een dik addertje onder het gras [link is echt interessant te lezen] wat ik toen niet wist, maar nu wel ;-). Maar het klopt, er waren veel slechtere dictators en andere politici die vele malen slechter voor Joden waren dan Napoleon.

net een schilderij (in-uitgang Esplanade des Invalides waar Vauban Hotel des Invalides staat)...

Naast mooie culturele wetenswaardigheden te bekijken, was er ook tijd om de grote braderie van Parijs (zie hoe pa en Alex dit leuk vonden) en de duurste koffie (4 voor 35 euro in 2003!) te drinken... op een pleintje bij de de Sacré-Cœur

Academie Nationale de Musique.

(rechts)

Wat ook mooi was, was de Musee du Louvre Place de Carrousel links). Van binnen en van buiten. Alleen heeft het weer zo weinig indruk op mijn gemaakt, dat ik het pas weer herinnerde door een aflevering van Bones die ik vanochtend gezien heb. Hilarisch! Daar werd het de mooiste plek op aarde genoemd (voor kunstenaars wel te verstaan). Uiteraard als cultuurbarbaar kon ik daar niet mee eens zijn.

Eigenlijk begon onze (terug)keer naar het Jodendom met dit het tripje naar Parijs!
Het was op een vrijdagochtend dat wij aankwamen en 's avonds zijn wij - per ongeluk - schijnbaar in de Joodse buurt in Parijs terecht gekomen. We hadden een pizzaria uitgezocht en aten voor het raam en wij vergaapten aan de Joden die van hun Erev Sjabbes genoten. Het was een groot feest en ik zat met mijn neus zo wat op de ruit van het restaurant en was zo jaloers. Ik wilde dáár zijn, met hen Sjabbat vieren. Ik hoorde hen de zmirot (liederen) zingen, want hun balkons van hun prachtige woningen stonden open en ze zongen binnen en op balkon. Ik zag me een bedrijvigheid.
's Avonds toen we in onze luxe appartement kwamen, hebben wij op deze slaapbank voor het eerst dat ik me kan herinneren samen de Sjema' - zij het in het NL - opgezegd. Vanochtend zeiden we het nog tegen elkaar dat we dat papiertje met de Sjema' die ik toentertijd in mijn portemonnee meedroeg, geplastificeerd was. Eigenlijk heel speciaal en zonder dat wij het wisten een hele omzwaai in ons leven.

Helaas hebben we de Joodse buurt verder niet bezocht. Parijs heeft een Joodse gemeenschap en verschillende synagogen (een sjoel in hartje Parijs gemaakt. Deze foto in de Kehillas Hacharedim is helaas niet door mij genomen, maar door een kennis die toevallig in dezelfde weekend ook in Parijs was). Wij hebben van een voorproefje kunnen genieten. We hebben vaker tegen elkaar gezegd weer eens naar Parijs te gaan en te logeren in de Joodse buurt, daar Sjabbes houden.

Ik heb veel meer en veel mooiere foto's van deze trip. Maar het nadruk ligt namelijk niet op Parijs, na Jeroesjalajiem voor mij persoonlijk de leukste stad die er is en ik heb toentertijd wel eens geroepen hier weg te willen en naar Parijs te gaan. Het nadruk ligt in het feit dat deze trip - zonder dat wij het wisten - niet het begin van onze liefde voor croissants (wat we jaren daarna nog iedere zondag nav deze trip als ontbijt op bed aten) betekende, maar het Jodendom! Misschien daarom een extra reden deze bijzondere plaats vanuit een ander licht nog een keer te bezoeken.

Deze foto was op de terugweg in de Thalys. Alexander was hier ziek.