Sinds een half jaar gaan Alex en ik trouw iedere week naar sjoel (synagoge; een van de sjoels van het NIK wel te verstaan). Het was wel even afwachten hoe dit zou bevallen, omdat wij al enkele jaren niet alleen Sjabbes vieren, maar ook de auto op onze oprit laten. Met andere woorden: wij lopen naar sjoel. Dat is niet om de hoek, omdat wij in een andere dorp wonen, dan waar de sjoel staat en omdat er in de polder woningen staan, valt ons huis binnen het grensgebied dat je naar sjoel op Sjabbes mag lopen. Deze onderneming dat iedere zaterdag om 08.15 begint, duurt 45 minuten. Om 09.00 begint de sjoeldienst en rond 11.15 zijn wij klaar en dan trekken wij ons voordeur weer rond een uur of 12.00 achter ons dicht.

Inmiddels zijn wij aan de stevige wandelingen – toch 2x 45 min. – gewend. We genieten van de natuur en ik dubbel op om mijn vogelliefde. Het hele voorjaar heb ik de populatie van de zwanen kunnen volgen, vanaf het broeden tot nu, grote zwanenkuikens die al hun gangetje kunnen gaan. Dan spreek ik nog niet over de prachtige veldbloemen, die vele malen mooier zijn dan de kunstmatig fel gekleurde bosjes bloemen van de bloemenwinkels. Precies de helft van onze wandeling is door de natuur.

De laatste helft is minder leuk. Dwars door de grote stad is geen bal aan. In de polder merk je de drukte al loskomen, maar in de stad is de drukte compleet. Je loopt over een viaduct en je ziet op de terugweg, dus zo na half twaalf een file onder je rollen. Wij moeten dan vaak lachen, immers: mensen kijken raar op om twee vrome Joden de polder in zien te lopen en ondertussen kennen wij geen drukte en geen stress van de auto of zelfs maar een fiets.
Daarom was Tisja Be’Av afgelopen zaterdagavond raar. We zijn met de auto gegaan, mijn handtas uitgepuild met choemasjiem van Artscroll omdat daar achterin Eicha (Klaagliederen) in staan en omdat het regende ontbrak mijn blauwe pluutje ook niet. We zetten de auto een stuk verder op in een woonwijk, omdat Alex de Audi niet midden in de stad wil zetten waar jongeren van kroeg naar kroeg zwerven om zich in de regenachtige avond te kunnen vermaken.

Was trouwens even vreemd (voor mij positief verrast) omdat we tijdens de dienst onder het laajen van de Ejcha (Klaagliederen) een enorme gestommel hoorden die naar onze beleving minuten aanhield. En omdat wij boven op de grond zaten [omdat Tisja Be’Av een treurdag is en daarnaast wij ook 25 uur moeten vasten van eten en drinken], wisten wij niet wat er aan de hand was. Pas na de dienst, toen wij – dames die apart zitten - ons optrokken en over de balustrade heen gluurden, zagen wij een behoorlijk aantal Beltser-chassidiem in onze sjoel (onze rabbijnen van de sjoel zijn Lubavitch-chassidiem)! Ik waande even in Erets Jisrael! Ik vond het geweldig, omdat ik gelijk aan de Tisj van de Beltzer Rebbe in Jeroesjalajiem moest denken die wij in afgelopen februari mochten bijwonen (uiteraard kon ik deze belevenis niet voor me houden en deelde dat met de rebbetzine en de andere dame). En op zich vond ik de dienst niet bepaald slecht bezocht voor Tisja Be'Av (in tegendeel) en dan deze mensen erbij. Prachtig dat het sjoeltje lekker vol was. Wat zal onze stad opgekeken hebben zeg om deze Chassidiem zien rond te lopen.

Zo zijn er meer belevenissen waar ik echt van kan genieten met betrekking tot onze Sjoelgang. Ondanks de gewoonte is (niet Halacha) dat men de sjoel tijdens de dienst binnenkomen, komen wij voor of net aan het begin van de dienst, dus wanneer Sjachris Sjabbes – ochtendgebed voor Sjabbat – aanvangt (vlg een van onze rabbijnen is dat wel Halacha). Echt heerlijk en lekker meedoen. Gelukkig kan ik Hebreeuws lezen waardoor ik alles gewoon goed kan bijhouden en mee kan doen. Dit heeft mij een half jaar geleden ook enorm geholpen. Ook al was ik in Israël vaak naar Sjoel geweest en ook een aantal keren in Amsterdam en in Amstelveen, het kunnen lezen van Hebreeuws heeft echt veel gescheeld dat ik het heel snel oppakte en zelfs het Asjkinatische met het Oud Hollands accent echt kan volgen. Prachtig [ws komt het doordat ik heel traditioneel ingesteld ben]. De ene rabbijn laajnd en de ander is chazzan en toen ik pas nog in Israel in de sjoel was, miste ik het laajen en voorzingen van onze eigen rabbijnen. Naast Carlebach-dienst, die wij in Jeroesjalajiem in Bejt Vegan met Kabbalat Sjabbes al een paar keer hebben mogen volgen (zelf heb ik de minjan van Aish op de Kotel afgelopen keer gekozen), vind ik stiekem - tot nu toe – onze diensten echt het mooist. Stiekem? Pfff… kheb het al lang tegen een van de rabbijnen thuis geroepen, hoor. Ik meen dit ook. Iedere week dan voel ik het weer.

En zo kaggelen wij iedere week weer door. Iedere week verbazen wij met Sjabbes hoe snel de tijd gaat. Sjabbes is voor ons – naast een rustpunt - ook een meetpunt vanwaar wij de week doorwerken naar de volgende Sjabbes en van de ene maand naar de andere maand, totdat wij weer naar Erets Jisrael kunnen… maar dan het liefst met onze sjoel en met de rabbijnen en hun wekelijkse performance en al in mijn koffer…

En de sjoel? Die staat van de ene Sjabbes naar de andere Sjabbes als meetpunt centraal. Wordt vast tzt vervolgd!!!