Afgelopen vrijdag was ons 12e trouwdag (07-08-97). Toch wel bijzonder, want het is bijna zover: onze eerste jubileum zal over een half jaar plaatsvinden. Het weer was bijna hetzelfde als 12 jaar geleden, alleen 12 jaar geleden was het nog warmer (33 graden) en de zon scheen toch wat feller dan afgelopen vrijdag. Toch hebben wij vrijdag onze trouwdag niet kunnen ‘vieren’, omdat het bijna Sjabbes was. Het etentje, merendeels gefinancierd door Alexanders collega Ruud (omdat Alexander hem de afgelopen met de begroting heeft geholpen) hebben we naar gisteren verplaatst. We hebben gegeten bij H’Baron in Amesterdam, omdat helaas Mama’s Place dicht was.

Toen
Er is in die 12 jaar erg veel veranderd. Wij stonden heel anders in het leven dan nu. Zo waren wij 12 jaar geleden ‘christelijk’ en werd ons trouwen ‘kerkelijk’ ingezegend. We waren veel materialistischer ingesteld, we wilden een carrière (wat Alex echt gelukt is overigens, maar na bezinning een stap teruggedaan heeft) en alle schaapjes zo snel mogelijk op het droge hebben. Ik noem dit onbezonnenheid van twee enthousiaste jonge mensen. We hebben net na ons trouwen onze eerste woning verkocht en daarna onze huidige woning met het idee: ‘we blijven hier echt niet lang wonen’.
Onze vriendenkring bestond uitsluitend uit christenen en amper uit niet-gelovigen. Toentertijd werkte ik van huis uit voor ons bedrijf en non-profitorganisatie, terwijl Alexander in de stad nabij ons dorp werkte.
Alexander was erg ziekelijk (63 kilo op 1.93) en we wisten niet wat er met hem aan de hand was. We hebben tot zijn grote lichamelijke instorting het genomen voor wat het was.

Iedere zaterdag kwamen mijn vader en Ulrich om onder andere voer te brengen voor Poekie. Poekie is in 2000 overleden en papa en Ulrich zijn toen nog enkele jaren iedere zaterdag langs gekomen.
We gingen nooit op vakantie dan een paar keer paar daagjes met onze (schoon)ouders naar Parijs (een keer) en Euro Disney (twee keer). Ulrich en papa sliepen dan in ons huis om voor onze honden te kunnen zorgen en verder deden we alleen aan dagtochtjes zoals naar de Efteling. Kwestie vakanties lag met name bij mij. Ik dacht vliegangst te hebben en durfde mijn honden niet achter te laten, want ik had nog nooit van hondenhotels gehoord. Ondertussen bleef Alexander geduldig op zijn eerste vlucht wachten, want hij wist dat die vroeg of laat toch zou komen.

Wij rookten! Dat is waar ook! Alexander rond de 15 per dag (ooit begonnen met Camel en ik Marlboro; later maakte ik sigaretjes en Alexander shag) en ik tussen de 8-12.

De roedel tijdens ons trouwen was Berilo en Poekie (Cheila was nog niet geboren).

Nu
Inmiddels hebben wij na veel onderzoek en studie ons christelijk leven verruilt voor een Joods vroom (orthodox) leven. Zoals wij nooit naar de kerk gingen (we hadden daar echt hekel aan), gaan wij iedere Sjabbes trouw naar sjoel en volgen wij intensief onze lessen bij onze rabbijnen in zowel NL als Israel. Wij zijn inmiddels Sjomer Sjabbes (we houden ons volledig aan de Sjabbat) en we houden geheel kasjroet (met incl. gescheiden keuken). Geld zegt ons weinig. We komen rond en kunnen een paar keer per jaar naar Erets Jisrael. We wensen niet meer dan wat we hebben. We wonen nog steeds in hetzelfde huisje en we zijn tot aan onze – als Kadosj Baroech Hoe het wenst – alijah niet van plan te verhuizen.
Wij gaan merendeels alleen met Joden en niet-gelovigen om. Alleen mijn vader is de enige christen waarmee wij nog omgaan. Ik werk freelance overal en nergens en Alexanders werk is verhuisd waardoor hij 4 dagen in Hilversum zit en een dag in Haarlem. Alexander is na diagnose, begeleiding door diverse Internisten, ARBO-arts en huisarts en medicatie inmiddels redelijk goed. Hij weegt nu 83-85 kilo.
Ondanks wij uiteraard papa en Ulrich nog steeds zien, komen zij nu niet meer iedere zaterdag. Enkele jaren na de dood van Poekie hadden we het nog gehandhaafd, maar mede door Ulrichs werk werd het allemaal zo omslachtig. Daarnaast zijn we na sjoeldienst meestal te moe om visite te ontvangen. Dat doen we nu meestal na onze noodzakelijke middagdutje. Wat we nu ook vaak doen, lopen we na ons dutje naar onze (schoon)ouders.
Zeker twee keer per jaar gaan wij naar Israel. Ik vliegangst? Nooit gehad! Ik dácht dat ik het had, want toen ik eenmaal besloten had naar Israel te vliegen en de honden veilig en wel in het hondenhotel zaten, was mijn angst helemaal verdwenen. Nacht ervoor heerlijk geslapen en zonder natte handjes het vliegtuig ingewandeld en opgestegen. Nu is het Alexander die niet bang is, maar onprettig vindt. Dalen vind ik ook onprettig.
Inmiddels ben ik precies op mijn 6e trouwdag met roken gestopt omdat mijn nicht longkanker kreeg. Alexander moest van zijn specialist drie weken laten acuut stoppen.

Helaas zijn er veel mensen en dieren uit onze innercircle overleden.

De roedel van nu is: Cheila, Nina en Jahroah. We hebben inmiddels twee parkietjes erbij: Puckie en Lolly.

Wat hetzelfde is gebleven
Onze liefde voor onze dieren en dat we nog steeds Audi’s rijden is nog steeds het zelfde. Mijn schoonmoeder maakt nog steeds een keer per maand onze onderverdieping schoon, omdat zij ons wilt helpen, maar ook omdat zij het erg leuk vindt. Ook onderhoud zij nog steeds onze tuin en oprit. Ook dat vind ze erg leuk om te doen. Ik kijk dit met argusogen aan, want we hebben maar één (schoon)moeder en daar zijn we erg zuinig op.
We gaan hopelijk dit jaar nog met ons vieren een lang weekend weg. Dus leuke dingen doen met onze (schoon)ouders doen we nog steeds.
Papa en ik spreken elkaar nog steeds dagelijks telefonisch en bespreken nog steeds alles met elkaar.

Ik vind dat onze uiterlijk, dan dat we alleen wat ouder zijn geworden, niets is veranderd. Zo is mijn haar nog lang en Alexander heeft – zij het wat voller – nog steeds zijn karakteriserende ringbaardje. Zelfs mijn toekomstige sjeitl zal absoluut hetzelfde zijn dan mijn huidig kapsel (ik knip voor mijn sjeitl niets van mijn haren af, die draag ik lekker eronder).

Bijzonderheid
We hebben geen enkele crisis in onze 14 jarige relatie gehad. Ons geheim: communicatie, transparantie, eerlijkheid en een enorme dosis humor. Wij nemen onze verantwoordelijkheid, maar ook voor elkaar. Ook accepteren wij dat wij gewoonweg niet het zelfde kan zijn waardoor sommige ideeën kunnen uiteenlopen. We hebben duidelijk onze eigen interesses, maar ook een groot aantal gemeenschappelijke interesses. Wij accepteren bij elkaar onze overduidelijke minpunten.

Wij kijken uit naar onze choeppa. Dat is de religieuze bruiloft binnen het Jodendom.

Wat ik van vroeger mis
Ik mis nog wel de zondagmiddagen op de bank of op bed samen gamen. Alexander game-t alleen met zichzelf en vrienden. Platformspelletjes met zijn Truus kan ik al jaren vergeten. Alleen gamen vind ik zelf niets zo veel aan.

Alexander zei gisteren aan tafel: ‘op naar de 78 jaar’. Hij heeft berekend dat wij theoretisch nog 78 jaar samen kunnen leven. Ik sluit mij daarbij aan. Ik had niets aan hem anders gewild… wij zijn echt nog steeds zo verliefd als toen... eigenlijk zelfs veel meer...