Vanaf woensdagnacht iets over enen in de nacht tot gisteravond 23:06 hebben we moeten vasten. Dat is dus bijna 24 uur geen eten en geen drinken. Dit keer was het om de aanvang van “de drie treurweken” (link is engelstalig) met als afsluiting over drie weken Tisja Be’Av. In het jaar 3.336 van de Schepping (425 voor de gewone jaartelling) begonnen de legers van de Babylonische keizer Nebuchadnezzar met de belegering van Jeroesjalajiem. Op 9 Tammoez, dat was dit jaar dus gisteren (begon woe.avond), werden de muren van de stad Jeroesjalajiem doorbroken en op de 9e Av (Tisja Be´Av) van dat jaar werd de Heilige Tempel verwoest. Het Joodse volk werd uit hun land verdreven en voor een periode van 70 jaar naar Babylon verbannen.
Op Tisja Be’Av, dat begint dit jaar op woensdagavond een half uur voor nacht (om 19:30) gedenken we diverse vreselijke momenten in de Joodse geschiedenis die allemaal op de datum Tisja Be’Av vallen. Dit betekent dat ik over drie weken weer moet vasten en over een week of 8 weer voor Jom Kippoer.

Dit liedje gaat over de verwoesting van de Tempel.
Moeite waard om het te beluisteren en te bekijken!!!

 

Ik heb het op zulke dagen vreselijk moeilijk. Dit komt om twee redenen:
Ik drink niet graag en door de dagen heen erg weinig, maar als ik helemaal niet drink dan wordt ik na een uur of 15 ziek. Zeer zware hoofdpijn, wat enkele uren opgevolgd wordt met hartritmestoornissen. Ok, die heb ik sowieso al om het minste of geringste, omdat ik sporen heb van lekkende hartklepjes (kan volgens de cardioloog geen kwaad, maar is lastig), maar mijn hart klopt dan echt heel traag, waardoor ik zo sloom word. Vervolgens, de laatste 8-6 uur van de 24 uur word ik helemaal traag (net een slak) en kan ik alleen maar slapen. Mijn hoofd doet dan vreselijk zeer.
Ten tweede heb ik een groot voorliefde voor eten. Ik ben stapel gek op eten. Echt stapel gek op eten. Eten is voor mij zo’n beetje het lekkerste wat er is. Ik kan niet beschrijven hoe heerlijk ik eten vind. Mensen die mij een beetje kennen, weten dit ook.

Mijn collegae keken daarom gisteren ook hun ogen uit dat ik gewoon bleef doorwerken, lekker gezellig ben en normaal doe (het heeft idd geen invloed op mijn humeur). Ze merken wel dat ik de hele dag vreselijk gaap waardoor de tranen in mijn ogen springen en soms merken ze dat mijn denkwerk een stuk trager loopt.

Direct wanneer ik het achter de rug heb, dan denk ik ‘ach het valt wel weer mee’, maar zo als nu, we zijn een dagje verder, mijn darmpjes zijn weer op gang en twee kilo lichter, dan vind ik het altijd wel een beetje eng. Niet dat er iets engs gebeurt, maar het is voor mij gewoonweg pijnlijk om te vasten, en dit soort pijn vind ik eng, zoals ik bv overgeven heel, heel eng vind.
Jaren geleden, toen we hier mee begonnen, werd met name Alexander ziek, maar die doet het nu met gemak en het scheelt hem haast niets. Zijn ongemak is alleen dat hij gisteravond om 23:15 dan ook een hele maaltijd (ik had voor hem flensjes met daarin roerbakgroente en kip gemaakt met salade) naar binnen schuift en daarna vreselijk begint te snoepen, schransen. De volgende ochtend wordt hij steevast met een kater wakker en ik niet eens. Ik eet redelijk licht ter afsluiting van het vasten en de volgende ochtend ben ik 80% ok. Ik loop nog een dagje met een weeïg gevoel rond.

Maar waar ik wel zo gemeend blij om ben is dat deze mitswe echt een van de zwaarste voor mij is en als ik het zwaar heb denk ik aan Hasjem en aan de Tora. Dat geeft me wel weer geestelijke energie. Kijk, als je er voor kiest zo vroom (dus orthodox) mogelijk te leven, dan moet je niet alleen de lusten uit de Tora accepteren, maar ook de ´lasten´. Met vasten weet je dat jouw ziel gereinigd wordt en dat is een paar keer per jaar niet meer dan goed, zeker hoeveel schade jij je ziel aandoet met jouw zonde en misstappen, maar ook jouw manier van denken over anderen. Daarom doe ik het anderzijds het vasten met plezier. Je weet waarvoor je het doet en je gedenkt de geschiedenis van jouw volk. Je voelt je met hen gebonden ipv uitgesloten.
Kortom: ondanks ik vasten een van de moeilijkste in het Jodendom vind, wellicht voor mij het moeilijkste, doe ik het iha niet met tegenzin (hoewel... soms ook wel hoor). Achteraf ben ik altijd blij dat ik het gedaan heb. Echt echt blij. Zoals nu!!!

Gut Sjabbos!