|
|
Berilo's eerste verjaardag zonder... Berilo (22-11-05)
Vorige week, 18 november, was Berilo's eerste verjaardag zonder dat Berilo er zelf bij was. Het vervelende was dat ik door de drukte bijna vergeten was. Het is dat een vriendinnetje mij daarover mailde dat het haar speet dat ze geen verjaardagskaart had gestuurd. Nota bene zij denkt er wel aan en ikzelf dus niet. Drama... stilte... schaam... Eerste verjaardag zonder Beriel. Raar hoor. Ik mis haar nog heel erg. Ik heb wel diepe vrede dat ze er niet meer is, omdat ze een lang gelukkig leven bij ons gehad heeft en na anderhalf jaar ziektebed wel welletjes was. Niet voor ons, want we zouden het nog een keer doen, maar het werd voor haar ondraagbaar...
Berilo drie jaar geleden... net voor haar ziekte Maar toch... ze zou nu dus 14/15 (afhankelijk welke maand ze is geboren, we hebben gegokt) geworden zijn. Toch een hele leeftijd hoor. De dag dat ik haar zo bang onder het bankje van haar hok in het asiel vond, zal ik m'n levenlang niet vergeten. Zo bang. We mochten haar niet in de ogen aankijken en op de binnenplaats moesten we gehurkt tegen de muur voordat ze los werd gelaten. Drie dagen kwamen we haar met onze toenmalige Border collie Poekie (Athos) bezoeken om te kijken of er een klik was en dan lieten we haar samen met Poek uit in het bos bij het asiel. Tweede dag wilde het meisje niet het hok in en sprong over het hekje bij de kassa/receptie. Ik heb haar met liefde in haar hok gebracht en haar plechtig beloofd dat wij haar de volgende dag zouden komen halen... ik heb mijn woord gehouden... die Berilo. Jij autistisch? Nee, die mensen begrepen jou niet... ik begrijp je... ik vertrouwde je... liet je thuis in het park direct, tegen advies in, los... mijn meisje kwam direct toen ik haar nieuwe naam noemde...
Berilo bijna 10 jaar geleden...De knuffelpose van Alexander en Berilo Mijn Knapper de knap knap knap vrouw. Wat was, nee ben, je toch een geweldig vrouw. Een top vrouw! Groot en sterk! Ook van geest, dat heb je bewezen lieve lieve meid van me. Wat hou ik toch van je en wat mis ik je toch. Mijn verlies aan jou doet nog steeds zeer en die doordringende zachte piepjes van jou denken (echt zo via je neusje, zo schattig) en zij spelen nog vaak door onze hoofden en lachen er nog dikwijls om. Waar blijf je? OK dan, ik weet het wel. Ik zal je terug zien. En binnenkort komen wij jullie graf bezoeken.
C u soon my dear... slaap zacht big girl! Ani ohevet otach... tamied...
|
|
oek:
|
