Ruzie in het verkeer (27-09-2006)

Wat ik nooit zal begrijpen is waarom wij mensen ons zo opgefokt in het verkeer kunnen gedragen. Het ergste is, is dat het mij net zo goed overkomt. Zoals vandaag…

Ik reeds over de “Betonbaan” van defensie. Een lekkere tussendoor weggetje en omdat ik bij defensie werk, mag ik het bord “eigen terrein” lekker negeren. Op sommige plekken mag je 80 en sommige plekken – tussen de kazernes door – moet je 50 rijden. Geen probleem. Mijn voorganger overdreef dan welliswaar door 50 met 40/45 te verwarren en 70/75 met 80, maar bij een verbreding kon ik zonder “agressief” te lijken makkelijk en veilig netjes als een wel opgevoede dame inhalen. Maar hoe lang bleef die “wel opgevoed zijn” in stand?

Ik haalde dus netjes in en wat zag ik, een Seat Cordoba haalde mijn voorganger – zij het op een agressievere wijze – ook in en vervolgens begon hij bij mij te plakken. Ieeeeeewwww, had ik weer. Ik een beetje remmen, 80 werd voor mij ook 70/75, ach een beetje treiteren. Deze meneer – beetje aso-bierbuik-type - was er ongevoelig voor en bleef continue te trachten mijn prachtige achterweg te kussen.

Om het verhaal kort te maken, ik heb hem uiteindelijk van me af geschut en bij het laatste stukje snelweg kwam de duivel ook in mij op. Nog gefrustreerd van die bierbuik-eikel-nietsnut-zielepoot, turnde ik om van een plagerige dame in een ordinaire viswijf. Ik reed acher een BMW en meneer kon maar niet kiezen of hij nu wel of nu niet richting naar rechts om in te voegen zou gebruiken. Ik gaf al een signaal met mijn grote licht van: ‘kom op, waar is je hoofd? Ben je die kwijt? Hij zit nog op je romp’. Vrééselijk. En als je denkt: ‘is dat het nu?’ NEE.

Onderaan de afrit kan je alleen óf rechts óf links en als je links kiest kan ook nog eens drie rijstroken kiezen:
1. links en dan gelijk rechts richting ons dorp
2. links en dan rechtdoor voor het geval je achteraf van mening bent dat je helemaal niet van de snelweg afmoest óf als je een file hiermee denkt te ontwijken
3. links en dan weer links om richting onze stad te rijden.

Hij koos de rechter rijstrook die ook voor links en dan gelijk rechts richting ons dorp wordt gebruikt, maar gaf geen richting aan en ik deed als of ik dom was (en dat was ik) en reed gewoon door waardoor we allebei naast elkaar op 1 plek stonden. WOEST was hij. Hij rende uit zijn (nieuwe) BMW en ik deed mijn raam open (voor de duvel niet bang) en hoorde zijn scheldkanonnades aan. Uiteraard zei ik dat ie moest opzouten en dat ie de verkeerde voor zich had blablabla. Maar toen hij zijn auto weer instormde en voor me ging staan drong het tot me door dat hij AAN MIJN AUTO zat door op mijn ruit te rammen en ik werd me toch WOEST. Toen sprong ik de auto uit, tikte op zijn raam en toen hij het open deed, schold ik ff zijn huid helemaal vol en waar hij dacht mee bezig te zijn geweest door mijn auto met zijn jatten aan te raken en dat alleen maar omdat ik geërgerd was omdat hij tweemaal toe geen richting gaf. Ik schreeuwde je kan me wel bedreigen - ik bedreigde je niet, riep ie overheen – waarop ik daar weer overheen schreeuwde: als je aan me auto komt en een vrouw op die wijze aanspreekt, dan bedreig je haar en bij mij ben je aan het verkeerde adres. Nou dat spijt me schreeuwde hij boos je doet ook zo opgefokt. En ik nog bozer bozer, zeer boos. Heerlijke kost voor omstanders, hahaha.

En opeens dacht ik… k*t waar ben ik mee bezig? Ik ben anders! Ik geloof in G’d. Ik ken G’d en sinds ik weer werk, ben ik weer “in de wereld” waar ik zo veilig van verstoken was voor een langere periode van 10 jaar… wat nu???

Ik reed achter hem aan het dorp in. En seinde naar hem, maar hij weigerde te stoppen. Vlak bij het spoorlijntje – hij bleef stiekem toch naar me kijken door in zijn achteruitkijkspiegel te kijken – seinde ik voor de 1000000e keer en zei: ‘aaaahhhh?’ en ja hoor, bij het plattegrond zette hij zijn prachtige BMW neer en ik zette mijn eveneens prachtige auto er achter en we stapten relexed uit en gaven elkaar direct de hand. Ik zei: ‘het spijt me. Je hebt gelijk, ik was opgefokt. Ik was niet netjes tegen je. Nogmaals, mijn excuses’. Hij zei dat hij ook – net als ik – ál opgefokt wás alvorens we elkaar tegen kwamen. Hij gaf me compliment dat ik zo netjes was om mijn excuses aan te bieden en deed hetzelfde. We gaven elkaar de hand en zeiden dat we idd netjes en geduldig in het verkeer moeten blijven.

Enfin ik reed het laatste 2 minuutjes alleen naar huis en zei tegen de Heer: ‘ik merk dat ik beïnvloed raak door de wereld. Help me anders te zijn. Ik zeg dit niet met het oog op Rosj hasjana en de komende Jom Kippoer, want ik meende mijn sorry’s voor iedere ongeduldige wereldse streek van mij. Maar ik wil wel leren. Ik móet leren. Ik zal leren. Ik was door dat ik thuis zat anders en dat was een stuk makkelijker dan nu. Maar ook nú ben ikanders en wil voor altijd anders zijn. In Zijn Nabijheid.