Weemoedig gevoel (27-03-07)

Ik wilde net een logje schrijven over het fantastische weer en dat wij mensen best raar zijn omdat we altijd op het weer mopperen (regent het, dan is het niet goed/schijnt de zon, dan balen we dat we moeten werken), werd ik overvallen door een gevoel van groot gemis... Berilo. Ik kwam ondertussen dat ik dus over het weer typte, dit fotootje tegen:

Wat is er bijzonder aan dit footje? Veel. Zij staat met dit footje al jaren in mijn telefoon. Wanneer je je telefoon gebruikt, sta je er toch minder bij stil dan wanneer stiekem door je laptopje surft en ondertussen nadenkt hoe je de hilariteit van het menselijke geest tov het weer wilt beschrijven. Dan is het opeens: *SLIK* mijn knapper de knap knap vrouw. Als 2 jaar bij de Schepper. Ogen worden dan wel warm, je hart loopt over van liefde en gemis. Oh wat was zij bijzonder. Alex zei onlangs nog aan een Sjabbattafel: "ik sta regelmatig bij haar stil". Geen wonder. Dankzij onze Berilo, die wij in mei 1996 als vijfjarig mishandeld meisje in onze armen sloot, zijn wij verkocht aan de Hollandse Herder. Al 11 jaar hebben doorlopend zo'n één of twee kanjers in huis.

Ik kijk nu weer naar deze kwalitatief lage foto, genomen door mijn gsm uit de stenentijdperk. Zie dat toch... dat grijze smoeltje van haar... oortjes naar achteren, lekker een zeikerig... onze rustpunt in ons drukke huisje... Waar is ze toch? Ja, we waren onlangs nog bij haar graf geweest (waar Boortje dus ook ligt en de eigenaar van het dierenbegraafplaats al de graf naast Berilo en Borias voor Cheila en Jahroah heeft gereserveerd) en ondanks ik blij ben met dit vaste gedenkplekje... ze ligt er fysiek wel, maar ook weer niet.

Weer kijk ik naar haar foto en herinner me hoe fitaal zij tot op de laatste dag is gebleven. Praktisch veertien jaar is ze geworden. Wat een prestatie! Dit filmje laat precies een jaar voor haar dood zien. Wat een kanjer he, zo spelen en zoveel pijn van de zware reuma die ze had?! Kan jij je voorstellen dat wij haar nog steeds missen?