Vorige week zijn wij na 9 dagen teruggekomen uit Israël. Was ontzettend fijn.

Eerste paar dagen werden we wel erg vroeg wakker doordat onze biologische klok op Israël was afgesteld. Als je dan wakker wordt in je eigen bed, in een land waar je eigenlijk niet meer wilt wonen, dan ben je niet blij.
Wat wij hier nog doen?
Alexander is nog niet klaar om de grote stap te maken en wij hebben ook ouders op leeftijd aan wie wij enige consideratie moeten tonen, wat wij met liefde doen. Mijn papa is een daarvan en verreweg de oudste, maar die heeft er al bij neergelegd en zijn zegen gegeven. Maar dat we gaan is vrijwel zeker, ook zelfs Alexander praat zo over de toekomst als of die al vast ligt in Israël. Hij denkt al over werk na. Wat hij daar wilt worden. De timing is onbekend.

Alexander en ik kwamen in het Heilige Land aan en het eerste wat ik in de auto op weg naar ons huisje vroeg was: ‘Heb je het gevoel dat je in het buitenland zit?’ Zijn antwoord was ontkennend. Mooi, dat is een goed teken. Hij voelt zich hier niet meer als een toerist of vreemdeling. En geloof me, mijn man is verre van naïef en weet dondersgoed de consequenties die aan een alijah hangen qua maatschappelijke positie, inkomen, ed.

We hebben veel weersafwisselingen gehad. Een echte februari alla Israel. Als het daar regent, dan hoos je zowat je auto uit. In Savyon kletterde de regen met bakken langs de muren zo de straat op. Als het sneeuwt, dan is iedereen van slag (40 sneeuwschuivers in een gemiddelde stad voor een laagje sneeuw, is mi een vorm van lichte paniek), maar voor een aardbeving van 5.3 op de schaal van richter draait men hun hand niet voor om. Prachtig volk!
We hebben veel geleerd, erg veel opgetrokken met de familie Farkash en rabbijn Brodman Sjlita. Allemaal mensen die wat te zeggen en te vertellen hebben over het leven. Heel fijn allemaal! Praktisch dagelijks aan de Kotel gedawnend (na de sjioeriem van rabbijn Sprecher Sjlita). Nog meer vrienden bezocht en genoten van het land zelf. Eten en drinken is daar extra lekker. Staat Israël ook bekend om!

Thuisgekomen hebben wij de volgende dag, nadat ik even op mijn werk ben geweest (was gelijk gekkehuis), de honden gehaald. Nina heeft zich daar uitstekend gevoeld. Alleen de eerste paar dagen was het wennen. Ik zie het al voor me: Nina was vast een beetje down. Maar scheen dat ze zo bijtrok dat zij binnen onze roedel met andere roedels konden spelen! Alleen zijn Cheila en Jahroah met een virus thuis gekomen, dus dat was het hele weekend dweilen, als je begrijpt wat ik bedoel.

Inmiddels zijn wij 6 dagen thuis en ook ik lig met een flinke griep op bed. Wel raar. Een week voordat wij vertrokken liep ik tegen een griep aan. Belabberd voelen, snotteren, etc. Aantal dagen voor vertrek knapte ik op. Lekker acht/negen dagen in Israël rondgehold. Ik kom thuis en na drie/vier dagen werd ik ziek. En goed ook. Wat een wonder hè?

Ik zie erg naar onze volgende reis uit en ik dawnen alvast voor een derde bezoek dit jaar… je weet maar nooit hoe een koe een haasje vangt… toch?