Zomaar een dag (14-11-2006)

Vandaag begon mijn werkdag erg triest. Alexander heeft mij naar mijn werk (ik werk bij Defensie) gebracht omdat hij een vakwerkgroep in Lunteren had. Hij parkeerde mij voor mijn werk en wat zag ik - mijn hart brak hoe hij erbij lag - een dode duif. Had zijn nekje ws gebroken. Beetje bloed bij zijn kopje en zijn ruggetje kaal (zonder veren dus). Het was een flink kind, dus in mijn ogen erg volwassen. Enfin ik ben verbaasd hoe iedereen zo langs het kind kon lopen, overheen stappen of nog erger… het kind niet zien liggen! Alexander wilde keren om naar zijn vakgroep te kunnen en bijna zou hij over het beestje heenrijden, dus bijna schopte ik tegen mijn eigen auto. GEEN auto's over dieren!

Mopperend kwam ik op mijn werk want in mijn ogen had iedereen het gedaan. Want hoe kon niemand het beestje opmerken en doorlopen? Ik belde direct de dierenambulance. Immers ik kon me herinneren dat zij ook dode dieren verwijderen. Mis. Ik mocht het mooi zelf doen en het liefst nog begraven. Ja dat had ik idd graag gewild, alleen we hebben hier nergens een schepje dus ik heb het lieverdje onder de bosjes gelegd met een dot keukenpapier over hem heen, zodat hij een beetje "privacy" had. Ik heb ook een klein gebedje voor het beestje gedaan…

Ondertussen kon ik niet op de "N" schrijf. Dat is binnen mijn werk een kleine ramp, want dan kan ik dus niets. Dus uit verveling heb ik alvast de teksten van mijn dagboekje Israël afgeschreven. Dus lekker doorwerken ging vanochtend niet. De middag begon gelukkig wat beter, want inmiddels kan ik weer op de "N" schrijf. Ik ga zo na mijn pauze ook weer mijn controle over financiën over de projecten waar ik flinke discrepanties heb gevonden (de Projectmanagers zullen zich ergeren over onze accurate optreden). Deze hebben we o.a. getracht bij de "grote baas" neer te leggen, maar geen sjoege, gewoon met onze manager bespreken. Jammer, immers er is beloofd dat dit in de MO uitvoerig besproken zou worden. Maar ja, Kirsje wordt niet afgerekend hoor

Nu… de pauze is bijna om en ik ga weer mijn werk hervatten. Mijn werk… ik wist niet dat ik wat met getallen had. Cijfertjes, cijfertjes, cijfertjes. Soms zie ik ze echt als sterretjes voor mijn ogen zweven. Is het niet op mijn werk, dan is het voor mijn eigen bedrijf. M.a.w. Kirsten is helemaal in de getallen, SAP en Excel. Soms moet ik even extra pauze nemen, want anders wordt Kirsje helemaal dol van de getalletjes. Je gaat zuchten (daar begint het mee), je gaat dan gapen (de moeheid treedt in) en vervolgens je krijgt het bloedje warm (nu moet je oppassen dat je niet overkookt). Dat is het moment van afstand nemen. Even tijd voor jezelf door je middaggebed te doen of even snel te Inetten of een stukje schrijven voor je weblogje. Kirsje wordt meestal ook brommerig als ze in deze modus zit. De mannen moeten dan even bergen, want ieder grapje of onduidelijke opmerking (heel mannelijk allemaal) schiet geheid in het verkeerde keelgat!
Ja, ondanks het werk zowel thuis als hier op mijn werk, is erg leuk en interessant. Je treedt de geheimen van SAP en Excel binnen. Gebieden ontdek je die geen secretaresse of administratief medewerker voor mogelijk houdt. Formules, codes, etc. Enige wat je wel moet hebben is een cijfermatig inzicht om de forumles in te kunnen kloppen. Nooit gedacht dat ik dit wel een beetje in me had. Aangezien ik soms te dom ben voor de duvel te dansen omdat ik dikwijls twee keer moet kijken en nadenken als ik mijn wisselgeld van de cassière terugkrijg, heb ik mezelf altijd onterecht bestempeld als: “dom in getallen”. Eigenlijk ook wel een beetje logisch, aangezien ik me wel een beetje wegwijs maak in de Gematria. Nooit bij stil gestaan dat je dan echt wel moet kunnen tellen hoor. Best leuk om een heel ander vak te doen.
Het leukste is tot de conclusie komen dat je het ook echt begrijpt.

Mijn collega heeft mij in mijn pauze geholpen om geluid uit mijn terminale te krijgen en zelfs hij vindt Ethnix heerlijke muziek op de achtergrond wanneer je lekker aan het werk bent. Wat een mazzel. Ook al zei rabbijn Brodman gisteren dat het zo xxxxxxx is wanneer we weer in Israël zijn (Alexander vertelde aan de telefoon dat ik heimwee heb), duurt dat nog heel erg lang in mijn ogen en zo heb ik Israël toch bij me, want Ethnix doet me direct denken aan mijn vliegreis naar Israël, met opengeklapte deuren lekker in het huisje Pilates doen terwijl ik op mijn mp3 naar de Ethnix of Kylie luisterde…
Israël… mijn werk… contradixie… ik wil me ervan losmaken…