|
|
Zuurstokvelden
en chocoladebergen (03-03-08) Sinds een week heb ik de griep en deze is zo hardnekkig dat ik nog zeker een halve week zoet ben. De ouderwetse echte griep die door een vage vorm van astma (met de vriendelijke groeten van mijn dierbare hondjes) de klachten flink verergert. Hierdoor ben ik nog geen dag op geweest. Of ik lig de hele dag op bed of ik hang een middagje met visite op de bank en ondertussen, wanneer iedereen zoet een flauwe film aan het kijken zijn, knap ik stiekem een uiltje. Toen ik klein was, was ziek zijn vaak een klein private-party. Mama die pannenkoeken bakten (nog steeds heeft geen mens haar pannenkoeken geëvenaard!) en andere lekkers voorschotelde, in de winkel een “kleinigheidje” kocht en papa die uit zijn werk ook altijd iets moois voor zijn zielige meisje kocht. Ondertussen waande ik mezelf met al die kadootjes en lekkers tussen de zuurstokvelden en de chocoladebergen ala de “Candy Chateau” van Rayman. Vaak werd deze sfeer benadrukt door sprookjes op een cassettebandje die ik heen en weer luisterde en dan weer heen. Was mijn wereldje real? Helaas is dat niet meer zo als je 37 wordt.
Jetix is niet bepaald in staat om deze sfeer ter herroepen, ik heb geen
moedertje-lief in de buurt van mijn bedje die mij op mijn wenken bediende
en vervolgens ook nog eens je rotverwende. Ook heb ik geen leuke casettebandjes
met “geloofwaardige” sprookjes die je doet denken als of
zij over jou vertellen wanneer Assepoester of Sneeuwwitje met de prins
trouwden. De Zuurstokvelden en chocoladebergen zijn opgegeten, gesmolten… of niet… proef ik nu iets om mijn mond?
Rayman in Cany Chateau:
|
|
|